In tegenstelling met wat je zou verwachten is het aantal onderwerpen op de agenda van B&W ongekend groot. Normaal gesproken liggen de pieken in december (omdat veel mensen denken dat na december de wereld ophoudt te bestaan), voor de zomervakantie (een opvatting over clean desk policy: voordat ik met vakantie ga moet mijn bureau leeg) en juist niet na verkiezingen. Dat is eigenlijk de periode waarin een college wacht met nieuwe beleidsvoornemens. Het is nu anders. Er komen nogal wat verslagen en rapportages binnen over het voorgaande jaar. Ook zijn er een aantal projecten die aandacht vereisen. De bijgaande stukken zijn nogal omvangrijk en zo is menige wethouderstas al snel te klein. Het geeft wel een opgeruimd gevoel na afloop van de vergadering want veel papier kan dan worden weggegooid. De vergadering verloopt gelukkig voorspoedig al moeten we behoorlijk doorpakken om op tijd klaar te zijn. Dat lukt en om 1 uur staan de Kritische Vrienden op de stoep voor een afscheidslunch.

De Kritische Vrienden bestaat uit een aantal mensen met een groot hart voor Den Helder. Gevraagd en ongevraagd hebben ze het college en de gemeenteraad van advies gediend. Ze hebben ook vaak deuren voor ons geopend bij ministeries (ja, en ook gesprekken gevoerd…), onderzoek gedaan en beschouwingen gegeven over plannen van Den Helder of bij het ontbreken van initiatieven. Uit de Kritische Vrienden is burgemeester Vriesman voortgekomen en na zijn vertrek daar heeft burgemeester Hoekzema het adviesorgaan voorgezeten. We spreken nog een aantal zaken door onder het genot van door een lid zelfgebakken en nog warme brownies. Zo zijn de Kritische Vrienden nog op bezoek geweest bij het provinciaal bestuur en hebben ze een bezoek gebracht aan de Maasvlakte wat voor ons van belang is in verband met de plannen van de haven. Veel nuttige informatie kan zo gewisseld worden. Daarnaast krijgen we een lijst met namen van personen die we kunnen benaderen als we op bepaalde facetten extra vragen hebben. Je zou kunnen zeggen dat we dat zelf ook allemaal moeten doen en dat is ook zo, maar de waan van de dag neemt ook veel tijd. Het is dus heel mooi een gezelschap te hebben gehad dat met iets meer afstand tegen zaken aankijkt. Gelukkig is het geen groep geworden die helemaal loszong van wat bestuurlijk aan de hand was. Weliswaar is dit de slotvergadering maar we kunnen wel een beroep op de leden blijven doen. Dat is prettig want netwerken moet je benutten. De leden geven aan dat het veel tijd heeft gekost maar dat ze het met plezier hebben gedaan.

Aansluitend word ik bijgepraat over twee bevoegdheden die de burgemeester heeft: het opnemen van mensen die zo ernstig in de war zijn dat ze een gevaar vormen voor zichzelf of hun omgeving en het uit huis plaatsen van mensen die geweld gebruiken. Ingrijpende bevoegdheden waar een aantal zorgvuldigheidseisen bij komt kijken. Niet zelden zaken waarvoor je ’s nachts je bed uit wordt gebeld. In Den Helder is er gelukkig voor gekozen de taken te delen met wethouders want in een stad met bijna 60000 inwoners is er dikwijls en ook ’s nachts wat aan de hand.

Ik teken nog wat besluiten, er komen nog wat spoedzaken tussendoor en ruim na zessen verlaten wethouder Fritzsche en ik het stadhuis om even bij te praten over een aantal ingewikkelde zaken. Dat kan goed in de rustige en rustieke omgeving van de Marineclub. Nu het langer licht wordt is het steeds leuker om bij het raam uit te kijken naar Texel. Laten we het maar zo formuleren: een wijde blik verruimt het denken!

Nog wat stijf van de loop van zondag sta ik op. Halve nacht wakker gelegen omdat de pieper af ging, maar loos alarm. Dat kun je eigenlijk niet gebruiken als je een herstelslaapje nodig hebt. Als ik naar buiten kijk blijkt welk geluk we gisteren gehad hebben met die prachtige dag. Het leven fleurt er behoorlijk van op. Nu is het wat somber, maar hopelijk was zondag een voorbode van een lange lente.

De eerste vergadering gaat over het nieuwe stadhuis. We hebben een stuurgroep ingericht die een aantal dingen samen moet brengen. Want het gaat natuurlijk niet alleen om een stadhuis. Er zal ook aandacht moeten zijn voor de mensen die er in moeten werken en hoe je het werk organiseert. En je weet dat ook voor overheden geldt dat de veranderingen steeds sneller zich opvolgen. Waar je vroeger nog een school bouwde voor veertig jaar, moet je nu meestal na tien jaar al weer verbouwen. Voor een stadhuis geldt ook dat de gebruikers (inwoners en ambtenaren) andere eisen stellen door de jaren heen en dat ook de infrastructuur door ict andere werkwijzen introduceert. ICT is niet meer volgend op het werk, maar structureert het werk. De hoofdboodschap is dus dat flexibiliteit geboden is. Een groot punt van aandacht is ook de communicatie met de bevolking en de gemeenteraad. Niet vanuit een ivoren toren, maar samen bouwen aan iets wat heel betekenisvol zal blijken voor de stad. We weten immers dat nieuwe investeringen, andere investeringen uitlokt. Het is net als met huizen. Op folders verkoop je misschien twintig procent, maar als er eenmaal gebouwd wordt zit je snel op een grotere belangstelling. Zo zal het met het stadhuis, denk ik, ook gaan: als we echt gaan beginnen lokt dat de interesse voor nieuwe investeringen in het winkelgebied uit. Dat vereist een goede communicatie vanaf het begin.

Dat overleg wordt onmiddellijk gevolgd door een overleg met de politie en de brandweer. De brandweer heeft de vlag halfstok nu er bij een grote brand in een pand van Scheer en Foppen in Veendam een brandweerman is omgekomen. Het drukt ons weer op de feiten. Het blijft een gevaarlijk vak en hoe groot de deskundigheid ook is, een muur kan zomaar omvallen en een eind maken aan het leven van een man. Nog maar kort weduwnaar. De kinderen hebben in korte tijd een enorme klap te verwerken. Ik vind het een mooi gebaar dat landelijk bij zulke tragische gebeurtenissen vlaggen halfstok gaan. Brandweermensen doen veel samen om hun vaardigheden steeds te verbeteren. Dat zijn landelijke activiteiten, dus velen kennen elkaar.

Bij het overleg lopen we veel zaken langs. We hebben een aantal brieven gekregen van wijkbewoners die over bepaalde situaties klagen die zich in hun wijk voordoen. Deze mensen zullen worden gehoord. We kijken wat effectief is in de handhaving. Het betekent ook keuzes maken want de politie kan niet overal zijn. Nu het weer warmer wordt neemt het risico toe dat er in bepaalde delen van de stad weer overlast ontstaat. We willen met elkaar korter op de bal spelen om gelijk duidelijk te maken wat kan en niet kan. Dat vereist nog een extra inspanning. In elk geval worden de bevoegdheden die ik als burgemeester heb volledig opengetrokken. Daarnaast inventariseren we landelijk of er nog wat zaken zijn die geschikt zouden zijn voor de handhaving in Den Helder.

Tijdens het middaguur voeren de bonden actie voor een hoger loon. De wethouder personeelszaken, Kragt, komt even later met een dikke map met handtekeningen mijn kamer binnen dus het signaal is duidelijk. Het is ook ludiek. Want eerder in de ochtend kreeg ik al een kaartje dat het een snertdag zou worden. Er wordt inderdaad snert uitgedeeld.

Aan het begin van de middag maak ik kennis met de directeur van de Bank Nederlandse Gemeenten. Bijna alle gemeenten doen hun bankzaken via deze bank. Een van de meest solide banken ter wereld en wars van malle investeringen of beleggingen. Zo hoort het ook. Zeker als het om publiek geld gaat gaat soliditeit voor rendement en speculatie. De malligheid die zich van het bankwezen meester heeft gemaakt in de jaren negentig is funest, maar krijg dat gezwel er maar weer eens uit. Als je wilt begrijpen hoe het sluipenderwijs is gegaan moet je De Prooi lezen. Weliswaar een dik boek maar veel beter dan menig detective. Het geeft een inkijkje in de strijd die bankiers met normen en waarden ineens moesten leveren tegen een andere geest waarbij bonussen en niet te begrijpen bankproducten de boventoon voerden. Ik kan me zelf nog herinneren dat me werd geadviseerd mijn hypotheek te dekken met geleend geld die belegd zouden worden in aandelen. Drie risico’s op een rij. Ik vroeg de bankadviseur of hij een beetje in de war was. Gelijk bij die bank vertrokken. Later bleek het slechts een voorbode te zijn van allerlei toestanden met Icesafe als dieptepunt. Met deze directeur blijkt Den Helder goede contacten te hebben en we worden als raad en nieuw college uitgenodigd een dag gebruik te maken van hun kantoor in Den Haag om alle ins en outs van de financiën van Den Helder toegelicht te krijgen. Lijkt me een goed plan!

De dag wordt besloten met een vergadering met de nieuw verkozen lijsttrekkers. Donderdag is het afscheid van de oude raad. Iedereen moet een nieuw plekje hebben, de fractiekamers moeten verdeeld, enzovoorts enzovoorts. Nog niet bij elke fractievoorzitter in spe is de vermoeidheid van de afgelopen periode al uit het lijf getrokken. Na de verkiezingen hoop je vaak dat je even uit kunt blazen, maar je moet gelijk voluit aan de bak. Rust is er pas in de zomervakantie en die lijkt op dit moment nog ver weg. Hopelijk kunnen we het met elkaar wat luchtig houden en de zon in het water zien schijnen. Af en toe een beetje om jezelf lachen helpt daarbij enorm. Misverstand om te menen dat je dan niet serieus bent…

Het is wel efficiënt een aantal telefoontjes te sparen en ze dan in een half uur allemaal af te werken. Als de aard van het gesprek dat toelaat uiteraard. Daar begint de vrijdag mee. Gevolgd door een te ondertekenen convenant over veilige scholen. Het gaat er daarbij om dat de gemeente en de scholen een aantal afspraken maken zodat de school veilig wordt of blijft. Wie had dat twintig jaar geleden kunnen bedenken? Toen ik naar de middelbare school ging (1972-1978) hing je je jas gewoon in de gang op (onbewaakt) en toen een paar klasgenoten het een keer waagde een kratje bier mee naar school te nemen, was het schoolbestuur furieus. De heren werden geschorst, de ouders kregen een brief en waren not amused. Daarna nooit meer voorgekomen. Toen ik een paar jaar geleden dan ook zag dat leerlingen nu een kluisje hebben, dat de garderobe moet worden bewaakt en dat je afspraken moet maken ter voorkoming van drankmisbruik, heb ik me de ogen wel uitgewreven. Wat is dit en waarom ligt hier een gemeentelijke taak of zitten ook de ouders met hun handen in het haar? Het is, wat mij betreft, echt een onderwerp waarbij je je af moet vragen of de gemeente daar wel een taak heeft. Nu wel, dat is duidelijk, maar dat kan natuurlijk zo niet doorgaan. Tegelijkertijd denk ik dat het wel eens een tijdelijke inzet zou kunnen zijn en dat het over tien jaar weer iets anders is wat ons bezighoudt.

Daarna is er een openbare zitting in de raadszaal. De uitslag wordt definitief vastgesteld en in tegenstelling tot Rotterdam, zijn er hier geen onregelmatigheden te melden. Wel wat kleine incidenten. Gelukkig wordt de uitslag aanvaard. Er zijn nog wat bijzonderheden, zoals de voorkeurstemmen die er bij PvdA en D66 toe leiden dat de lijstvolgorde er anders uit komt te zien. Het is voor de kandidaten een belangrijke dag: ze worden bekend met alle formaliteiten van het raadslidmaatschap (ze moeten bijvoorbeeld hun functies opgeven en zich realiseren dat ze niet meer de vrijheid hebben die ze tot dat moment hadden), ze kunnen een fractiekamer uitkiezen en geleidelijk aan zullen ze vertrouwd worden met de democratische regels van besluitvorming. Vooral voor nieuwe partijen/ raadsleden is dat soms enorm wennen; ik neem me dus voor aan hen wat extra aandacht te geven. De kiezer heeft nu gesproken. Mij is elke partij even lief mits men zich houdt aan respect voor elkaar en correcte besluitvorming. De coalitie besprekingen gaan van start. Daar speel ik geen rol in, anders dan wat het ministerie van Binnenlandse zaken heeft aangegeven: er moet met de burgemeester worden overlegd en hij moet worden geïnformeerd. Het is net als met de Britse Koningin: je mag vragen stellen, geïnformeerd worden en suggesties doen. Dat laatste zal ik doen als dat gevraagd wordt. De verhoudingen zijn een beetje ingewikkeld, maar er moet uit te komen zijn in het belang van Den Helder. Dat is dan ook mijn oproep: de verkiezingsstrijd is ten einde, de discussie voeren we in de raadszaal en vanaf nu vooruit met de geit.

Onmiddellijk daarna heb ik een gesprek met vertegenwoordigers van het ministerie van VROM over de toekomst van Den Helder. Dat geeft gelijk aan dat consistentie belangrijk is. Het is een door de ambtelijke top goed voorbereid gesprek waarbij ook Riek Bakker aanschuift. We hebben het over de opgaven van Den Helder — de haven, de binnenstad, een aantrekkelijk woon- en leefklimaat, de infrastructuur — en tijdens het gesprek dwalen mijn gedachten af en toe af naar de nieuw te benoemen wethouders. Het hangt allemaal met elkaar samen en het moment om er zaken over te doen is nu. Ze zullen gelijk aan de bak moeten. Net als ik overigens: ik dacht ook tot eind april rustig de zaken tot me te kunnen nemen. Beetje dom, Schuiling.

Samen met wethouder Fritzsche voer ik nog een gesprek met ondernemers op Willemsoord. Het is vooral een informerend gesprek over hetgeen er speelt. Ik moet een aantal zaken checken en gebruik de autorit daarna voor een follow-up met de wethouder.

Zaterdag lees ik een stapel stukken want zondag moet ik niet alleen het startschot geven voor de 25 km-loop van Den Helder naar Schagen, maar ik loop zelf ook. Dat is wat overdreven omdat ik die kilometers nog niet in de benen heb, maar ik heb zo de pest aan bobogedrag (dikke sigaar, dikke buik, pils in de hand en dan een startschot lossen) dat ik me eroverheen zet. Ik weet welke risico’s ik loop en die zijn te overzien.

Het is een wonderlijk mooie dag. Als je bedenkt dat het vrijdag tijdens de autorit steeds erger werd en je ziet de zon nu tegen een knalblauwe achtergrond…. Prachtig, het doet alle ellende van de afgelopen weken vergeten.

Ik schrijf me in en begeef me dan naar hotel Den Helder waar veel lopers, een aantal herken ik van de gemeente, al zenuwachtig staan te dribbelen. Exact om twaalf uur los ik het startschot en sluit netjes achteraan.

De tocht voert ons door de duinen, via Zijpe, langs het kanaal naar Schagen. Ik wil een langzame duurloop maken, dus 10 km per uur en streef dus naar een tijd van 2 uur 30. Totnutoe bleven mijn loopjes beperkt tot maximaal 1 uur 45, dus dit is een forse extra knaller maar wel goed om even te kijken waar ik sta.

De laatste lange loop was in Schoorl. 30 kilometer samen met een vriend Vincent Hillebrand. Hij liep als een gazelle, zo mooi. Na die loop kreeg ik hielspoor en moest het langzaam aan doen. Hij organiseerde twee marathons in Groningen en we hadden er veel overleg over. Hij overleed bij het uitzetten van een nieuwe loop in Eelde. Dat is nog steeds een groot verdriet. Ik kan me ook deze loop niet van de herinnering aan hem losmaken en dat is op sommige stukken erg moeilijk, maar het geeft extra betekenis om het nu weer te proberen. In mijn sportkamer hangt een foto van onze laatste loop en voordat ik vertrek beloof ik ons dat ik de 25 kilometer ga voltooien. En dat lukt. Tot 22 km gaat het goed, dan is de energie op maar komt een reddende engel met veel humor op de fiets voorbij om me nog wat energiedrank te geven. Zo loop ik de run uit op precies het schema dat ik wou. Na afloop mag ik samen met de wethouder van Schagen prijzen uitreiken en dat is toch wel heel eervol. Want als ik hoor welke tijden sommigen hebben gelopen…. 1 uur 41, 1 uur 46… ongelooflijk knap.Bij sommige doorkijkjes herinnert het me aan de loop in Hawaii. De zee ligt er rustig bij en de lucht is heerlijk open. De loop is goed georganiseerd, dus hulde aan de tientallen vrijwilligers!

Als ik thuis ben drink ik een lekker Texels winterbiertje dat ik van de burgemeester van Texel kreeg. Ik ben niet zo’n bierfan, maar na hardlopen is het heel goed voor het aanvullen van de stoffen. Smaakt goed.

Vrienden, 11 april is de halve marathon van Den Helder. Kijk eens wat een prachtige initiatieven opbloeien in onze gemeente en de omgeving: begin januari de loop van Egmond, dan Schoorl, nu de 25 van Den Helder naar Schagen. In april dus de halve marathon van Den Helder. Wat wil je ook in zo’n prachtige omgeving met zon, zee, duinen en het vlakke land.

Het was een mooie route en af en toe, zeker bij de doorkijkjes naar zee

Als je regelmatig dit dagboek leest zou je je kunnen afvragen of ik wel eens een boek lees, of een concert bezoek. Terecht, want het komt er te weinig van. Toch heb ik Zandloper van Abdelkader Benali naast mijn bed liggen en kocht ik laatst Berlijn van Armando. Boeken lezen vind ik prettig om je zinnen te verzetten, naast sporten. Als ik soms door omstandigheden een paar dagen niet kan sporten, voel ik me net een opgeblazen pad en loopt het in mijn hoofd ook niet meer lekker. Dat geldt ook als ik niet met grote regelmaat andere dingen lees dan het proza van beleidsstukken. Er is een mooie uitspraak, ik meen van Godfried Bomans, die er op neer komt dat wie niet helder kan formuleren, ook zijn gedachten niet op een rijtje heeft. Test het maar eens op mensen die veel woorden nodig hebben en je merkt dat het klopt. Om niet in de val van beleidstaal te trappen, is het goed om regelmatig weg te dromen in een goed boek.

Maar nu kom ik terug van het jaarlijkse concert van het orkest der Koninklijke Marine. Voor de pauze wat klassieke werken die ik nog niet kende en na de pauze ging het dak er af van de schouwburg. Voor mij was het de eerste keer, maar wethouder Smit kende een aantal rituelen al. Het was een leuk en afwisselend concert. Wat altijd weer opvalt als je bij de Koninklijke Marine bent, hoe voorkomend, gastvrij en attent men is. Prettig. Kost niets en maakt het leven zoveel aardiger.

Na een korte en onrustige nacht ben ik iets na negenen weer in het stadhuis. Overleg met de griffier over de komende raadsvergaderingen. We lassen ook een ‘fake’raad in om het vak te leren. Kunnen nieuwe raadsleden wennen aan moties, amendementen, het vragenkwartier enz. Heel nuttig, want verkozen worden is een, maar dan moet het werk gebeuren en het is jammer als je veel tijd verliest doordat je niet goed weet hoe de procedures in elkaar zitten, welke mogelijkheden je wel en niet hebt en wanneer je iets moet doen of juist niet. Wordt vast een leuke bijeenkomst.

Met de directeur van Willemsoord en wethouder Fritzsche praat ik bij over actuele ontwikkelingen op Willemsoord. We rijden langzamerhand op een kruispunt af met Willemsoord. Veel zaken uit het verleden worden recht getrokken en het gebied komt steeds meer in de belangstelling. Nu is het zaak de kansen ook te grijpen maar dat vereist wel dat we nadenken over hoe we dat doen, hoe we de gemeenteraad daarbij betrekken enzovoorts. Niet een zaak die je in een uurtje scherp op je netvlies hebt. We nemen dan ook ruim de tijd.

Direct daarna heb ik een gesprek met de eigenaar van de coffeeshop die ik laatst moest sluiten. Het is een boeiend gesprek omdat ik vooral wil weten hoe we de situatie in de Koningsstraat kunnen verbeteren. Dat is ons wederzijds belang. De eigenaar blijkt er uitgesproken ideeen over te hebben die ik bij mezelf wil laten bezinken. Sommige zaken moeten ook met anderen worden besproken, maar ik stel wel vast dat het een uitermate constructief gesprek is. We spreken af dat we het gesprek in april voortzetten op locatie, dus in zijn zaak. Het stemt me wel hoopvol dat we het er over eens zijn dat de situatie zoals die nu is echt beter kan.

Het blokje van een half uur dat in mijn agenda staat en dat ik heb bedoeld om even de commentaren te lezen in de kranten wordt ingenomen door een aantal spoedeisende zaken. Dat gaat natuurlijk voor maar verklaart dat ik dan ’s avonds nog wat kranten moet lezen en aan boeken te weinig toekom.

Een leuk gesprek over het Napoleonjaar 2011 breekt de dag. Helaas is wethouder Turnhout verhinderd dus moeten we wat improviseren. Volgend jaar echter is het 200 jaar geleden dat Napoleon hier was. Er staat wat op stapel en misschien vinden organisaties die regelmatig wat doen in Den Helder het ook een kans hun evenement meer onder de aandacht te brengen. Zo zou je van 1 + 1 = 3 kunnen maken. Dat behoeft uiteraard een koepel die het, net als bij Sail, goed op elkaar afstemt en de gezamenlijke promotie ter hand neemt. De eerste gedachten zijn er en we brainstormen er enthousiast op los. Niet op vakantie dus volgend jaar, want het wordt in Den Helder erg leuk!

Een lange dag. Zeker voor de mensen die alle voorbereidingen troffen voor de verkiezingen want die moesten al vroeg uit de veren. Ook voor de lijsttrekkers en de achterban zal het een lange en spannende dag zijn geweest, want je hoopt natuurlijk dat die wekenlange inspanning niet voor niets is geweest. Ook voor de wethouders is het spannend want de vraag is of het werk van de laatste jaren door de kiezer is herkend en wordt beloond. Het is hoe dan ook een bijzondere dag en mensen die actief bij de gemeentepolitiek zijn betrokken, of het nu ambtelijk of politiek is, weten dat dit een van die dagen wordt die ze nooit zullen vergeten. Waarom? Omdat er altijd gekke en bijzondere dingen gebeuren op zo’n dag.

Deze dag zorgt de legitimatieplicht nogal voor wat problemen. Soms is het voor een stembureau niet makkelijk iemand terug te sturen, maar je kunt niet met twee maten meten. Het leidt hier en daar tot heftige reacties maar het blijft gelukkig binnen de perken. Ik ga zelf een aantal stembureaus langs en zie hoe iemand in woede een stembiljet verscheurt omdat ze de machtiging niet bij zich had. Er zijn ook mensen die wat hulp nodig hebben, maar ja, dat kun je ze niet tot in het hokje geven natuurlijk.

Toch is zo’n dag ook vol verrassingen. Zo mag ik mevrouw Koorn verblijden met een paar geschenken omdat ze sinds 1955 zitting heeft op een stembureau! We spreken af dat het nog 25 jaar blijft doen want ze zit er vrolijk bij.

Bij een ander stembureau mag ik twee geschenkbonnen geven aan twee dames die vandaag jarig zijn en dus voor het eerst mogen stemmen. Als echte filmsterren wachten ze om hun stembiljet in de bus te gooien tot alle plaatjes geschoten zijn. Bij het ene stembureau waar ik kom staan dropjes, bij het andere is er muziek, weer een ander bureau heeft een tennisbaan met terras erbij en in Julianadorp zijn maar liefst drie stembureaus in een ruimte ondergebracht omdat er weinig publieke gebouwen zijn waar het kan (scholen hebben liever niet dat er ook een stembureau is). Maar goed, een leuke rondgang.

Ik eet een hapje met de ambtenaren die al uren in touw zijn om dan de voorbereidingen te treffen voor de avond. We spreken alles door. Nu alles met de hand geteld wordt is de uitslag er rond half 12. De definitieve uitslag komt vrijdag a.s. om 10 uur. Het lijkt er op dat alle partijen die meededen in de gemeenteraad komen. Grote nieuwkomer is Trots op Nederland die in een klap de tweede partij wordt in Den Helder. De VVD is de grootste partij. D66 verdubbelt bijna terwijl de PvdA meer dan de helft van de stemmen verliest. Gebruikelijk is dat de grootste partij het initiatief neemt voor de coalitiebesprekingen. Dat zal een aantal weken in beslag nemen waarna het nieuwe college wordt geïnstalleerd medio april. Hoe het beeld precies is weten we vrijdag a.s. omdat dan alle stemmen exact kunnen worden omgezet in zetels en ook de voorkeurstemmen worden meegewogen.

Vreugde en verslagenheid sluiten de dag af. De winnaars feliciteer ik en tegen de verliezers kan ik niets anders zeggen dan dat ik hoop dat ze zich weer herpakken. Over de uitslag past mij natuurlijk geen oordeel. Ik ben burgemeester van iedereen en wens iedereen ook toe dat er een coalitie komt die Den Helder vooruit helpt.

Als je dit leest heb je al twee cadeautjes te pakken. Het is een prachtige dag met een zon die aan warmte wint en je mag stemmen. Wat een voorrecht! Ik realiseer het me weer eens als ik aan drie mensen na een naturalisatie het Nederlanderschap mag verlenen. Tot de inburgeringscursus behoort ook een aantal lessen over de Nederlandse normen en waarden. Daarbij staat artikel 1 van de Grondwet centraal: het verbod op discriminatie op welke grond dan ook. Daarnaast, respect voor elkaar, gelijkheid voor iedereen en vrijheid. In de huidige tijd waarin bepaalde mensen er alleen maar op uit lijken te zijn tegenstellingen aan te wakkeren en er steeds vaker volkomen respectloos naar anderen, vooral als ze een “andere” achtergrond hebben, wordt geroepen, voel ik me wat ongemakkelijk als ik die teksten uitspreek. Leuk om het tegen drie nieuwe Nederlanders te zeggen, maar die zien ook wat er om hen heen gebeurt.

Dat er in dit land kan worden gestemd is voor veel mensen iets heel bijzonders. Maar dat merk je natuurlijk pas als het opeens niet meer kan, zoals in de Tweede Wereldoorlog, of als je uit een land komt waar onderdrukking van het vrije woord en een vrije mening aan de orde van de dag is. Als je bent opgegroeid in vrijheid vind je het gewoon. Dat zie je bijvoorbeeld ook aan de vergroving die in de Tweede Kamer optreedt. Niet het netjes argumenteren en luisteren naar elkaars mening staat voorop, maar ‘scoren’ wat dat ook maar betekenen mag want het is korte termijnwerk. Ik hoop dus dat je, als je het rode potlood vasthoudt, ook even beseft hoe kostbaar het recht is dat je uitoefent.

De drie nieuwe Nederlanders roep ik op vooral ook gebruik te maken van het recht op gekozen te worden. Het kan gelukkig in dit land snel gaan: burgemeester Aboutaleb is niet in Nederland geboren. Mijn aardige collega uit Velsen komt uit Suriname. Ik heb een blinde collega, er zijn inmiddels behoorlijk wat vrouwen en homo’s burgemeester en zo hoort het ook in een land dat zich er op voorstaat beschaafd te zijn.

De dag begint met het college van burgemeester en wethouders. Het worden langzamerhand wat ‘hark’vergaderingen. Nu we afkoersen op een nieuw college worden de laatste zaken afgehecht maar nieuwe plannen worden niet meer gemaakt. Toch is het goed om de tuin nog even aan te harken want het is vervelend als er in april, tot zo lang zal het ongeveer duren dat er een nieuw college is, nog allerlei oude kwesties moeten worden opgelost.

Helemaal ontkom je er niet aan natuurlijk. Ik word nog bijgepraat over een al jaren slepende zaak waar inmiddels zoveel bij is gehaald dat ik me afvraag of iedereen door de bomen het bos nog ziet. Ik zal een rustig moment moeten vinden om het te begrijpen, maar in de kern vind ik dat je langlopende kwesties altijd moet zien te vermijden. Het lost niets op en de oplossing drijft steeds verder van je af. Natuurlijk moeten beide partijen dat inzicht hebben en dat ook willen, maar net als old soldiers lijken ook oude vetes maar niet te sterven. Niet gezond.

Twee hoogtepunten sluiten de middag af: de heer Van de Berg overhandigt mij een boek over de redders van Den Helder. Ik mag beschermheer worden en zal 27 maart als zodanig geïnstalleerd worden. Hij heeft het boek zelf geschreven en geeft het mij te vroeg want als ik begin te bladeren kan ik niet meer stoppen. Veel mooie foto's, verhalen, bekende namen uit Den Helder… een leuk gesprek met een man die zijn werk als voorzitter/penningmeester serieus neemt maar toch een kleine twinkeling in zijn ogen heeft. Hij heeft in zijn leven twee mensen gered.

Daarna krijg ik bezoek van Prins Carnaval die ‘eindelijk’ de sleutel van de stad terug komt brengen. Ik moet het keurig gepoetste stukje edelmetaal nog wel met enig geweld uit zijn handen ontfutselen want eigenlijk wil hij het niet kwijt. Uiteindelijk lukt het en zal hij moeten wachten tot volgend jaar als ik de sleutel weer uit zijn kistje haal en plechtig aan hem zal overhandigen. Hem? Ja, want in tegenstelling tot in het Zuiden des Lands kan een Prins hier een aantal jaren aanblijven. Misschien zelfs wel 11 jaar. Hoe dan ook, aan hem zal het niet liggen!

Woensdag 3 maart is het nu: stemmen dus!

Dit is het beeld om 10 over 7 als ik bij Nogal Wiedus de trap afren om langs zee terug te gaan naar Landsend; een waterig zonnetje net boven de Noordzee. Oranjepaars gekleurd. Overal hoor je vogels. De golven hebben nog wat schuim. De eerste wandelaars laten hun hond, of zichzelf, uit. Het ruikt fris en het is niet koud. De Lange Jaap straalt nog licht. Je krijgt het gevoel dat de lente nu dan toch echt in aantocht is. Lekker.

Helaas kan ik gevoel niet vasthouden omdat ik met de auto naar het stadhuis moet. Op de trap ontmoet ik de griffier, net terug van een weekje vakantie en hij heeft er weer zin in na een dipje vlak voor de vakantie. Dat moet ook wel want 3 maart komt eraan. Dat wordt een lange dag met de verkiezingen en de formatie daarna.

Ik praat kort bij met de secretaresse. Er zijn iets teveel claims op de agenda. Dus nu moeten we terugvallen op een paar oude regels: wie het eerst komt, het eerst maalt. Anders is er geen doorkomen meer aan. Daarna komen gemeentesecretaris en griffier langs om de gang van zaken tijdens de verkiezingsavond van woensdag a.s. te bespreken en een aantal documenten dat daarna moet worden opgesteld.

Dan vertrek ik naar de brandweer om het voltooien van de AED te vieren. De AED zijn de groene kastjes die her en der in Den Helder staan opgesteld en levensreddend kunnen zijn als mensen opeens een hartstilstand krijgen. Je hebt ongeveer 6 minuten om te trachten de patiënt in leven te houden. Daarna nemen de kansen heel snel af. Vaak is de ambulance al wel onderweg maar redden de broeders het niet binnen die 6 minuten. Goed dus om in die minutenzaak een levensreddende ingreep met de AED te kunnen doen. De mensen die weten hoe het werkt worden per sms naar de opgegeven plek gestuurd en er zijn nogal wat mensen die de opleiding hebben gevolgd.

Bij de bijeenkomst zijn ook de mensen van de Reddingsbrigade. Ze laten me hun apparatuur en uitrusting zien en dat is indrukwekkend. Deze zomer ga ik een keer met ze op pad. De overgang van hen naar de Stichting Strandexploitatie behoeft nog(al) wat aandacht. Als ik later op de dag wethouder Turnhout ontmoet hebben we het er nog over. De lijnen zijn kort, dus we organiseren dat we morgen bijgepraat worden over de vorderingen.

Vervolgens gaan wethouder Kragt en ik naar Schagen om Noorderkwartier te bezoeken. Een mooie instelling die mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt een zinvol bestaan geeft en zoveel mogelijk schoolt om toch een plek te krijgen. Er is een hele delegatie uit Den Helder die meereist. We bezichtigen de inpakafdeling, de houtbewerkingsafdeling, de fietsmakerij, een onderdeel voor bankwerken en de grafische afdeling die in Den Helder is gevestigd. In deze tijd is het van groot belang dat Noorderkwartier een goed netwerk van bedrijven rondom zich heeft om opdrachten te verwerven, als tijdelijke overbrugging te dienen voor bedrijven met capaciteitsproblemen of om als groenvoorziening bij te dragen aan een schone en hele stad. We voeren een intensief gesprek omdat het bedrijf lange tijd een wat moeizame relatie met Den Helder heeft gehad. Nu wijzen de neuzen weer dezelfde richting uit maar er zal nog wat water door het Marsdiep moeten om het bedrijf ook toekomstbestendig te maken. Dan is het wat al te simpel om te zeggen: “gooi al je geld uit de sociale zekerheid naar Noorderkwartier en klaar is Kees”. Wij moeten als gemeente immers ook weer verantwoording afleggen over de besteding van deze schaarse middelen. Noorderkwartier claimt een dergelijke positie ook niet, maar wil wel weten wat Den Helder van de activiteiten verwacht. Een terechte vraag aan een groot aandeelhouder want dat is Den Helder. Het lijkt me een punt voor het nieuwe college om richting aan te geven. Dat kan ook niet lang duren.

Wat opvalt is hoe schoon en geordend het bedrijf is. De mensen mogen dan wat afstand tot de arbeidsmarkt hebben, er wordt heel precies en onder soms hoge druk gewerkt. Zo worden er ook zaken voor de reactor van Petten gemaakt. Bij het grafisch bedrijf liggen stapels folders die uit elkaar moeten worden gehaald, van een nieuw kaft moeten worden voorzien en dan verspreid moeten worden. Liefst gisteren klaar… anyway, ook een deel van de postbezorging wordt door Noorderkwartier behartigd, dus een mooi bedrijf om kennis mee te maken. Goed voor een paar honderd banen in onze regio!

Ik moet het boeiende bezoek iets eerder afbreken omdat ik staatssecretaris De Vries van Defensie mee mag ontvangen. Hij doet een dagje Den Helder en is op CDA-verkiezingstournee. Een leuke man met een goed hart voor Den Helder. Nu hij waarschijnlijk als naaste adviseur van de premier deze zomer mee moet doen aan de formatie, bieden we hem aan dat hij met zijn gezin maar lekker in Den Helder moet komen. Hij zal het bespreken thuis. In elk geval krijgt hij voor de kids twee vliegers mee. Binnenkort spreken we elkaar uitgebreider. Als ik het goed heb, heb ik bijna elke politieke partij tijdens deze verkiezingstijd bezocht, althans als ze me vroegen. Leuk om te doen en vooral aardig omdat je de mensen die op de lijst staan een beetje leert kennen.

Woensdag, verkiezingsdag. Het gaat ergens over in Den Helder en het belooft ook spannend te worden. Ik hoop dat je gaat stemmen; bij de vorige verkiezingen maakte het ongeveer 3 stemmen verschil of een fractie een restzetel kreeg of niet. Zeg dan nog maar eens dat het niets uitmaakt!

Nu de week een nogal fikse aanslag is geweest op mijn frisheid, dus niet geheel vergelijkbaar met limoenen, blijf ik een uurtje langer liggen dan gebruikelijk en sta pas om 7 uur op. Even bijkomen met een rustig ontbijt. Dan naar Schagen. Tot mijn inwerkperiode behoort ook de kennismaking met burgemeesters uit de nabije omgeving. Dat is verstandig omdat we veel met elkaar te maken hebben. Zo loopt de gemeentelijke herindeling nog. Daar doet Den Helder niet aan mee helaas, maar we moeten nu wel een concrete agenda maken om de samenwerking beter gestalte te geven. Daar gaat het gesprek over. Ik kan er nog niet teveel over zeggen omdat ik ook nog moet weten hoe de andere collega’s dat zien. Daarnaast komen we elkaar tegen bij allerlei vraagstukken rond openbare orde en veiligheid. Je zult het geloven of niet, maar die kwesties houden nooit bij de gemeentegrens op. Samenwerking ook daar is dus essentieel. Wat me verder wel verbaast is dat ik nog geen gestructureerde gezamenlijke inspanning heb aangetroffen om te praten over promotie van het gebied, verdeling van woningbouwlocaties en een gezamenlijke investeringspot voor de infrastructuur. Dat is dus iets om me verder in te verdiepen: welke afspraken hebben we met onze buren gemaakt en wat is rijp om aan te werken. Een mooie kans voor nieuwe colleges!

Bij terugkomst krijg ik eerst de wind van voren Saskia van Kuik van de internetcourant www.denhelderactueel.nl. Wij hebben een maandelijks interview. Naar aanleiding van de berichtgeving op de site over de Californiestraat heb ik gezegd dat ik er niet gelukkig mee was hoe de redactie daar mee om was gegaan. Ik vond dat er geen hoor- en wederhoor was toegepast. Fout dus, volgens haar. De redactie is na de eerste berichten zelf polshoogte gaan nemen, heeft foto’s gemaakt en gesprekken gevoerd en ook onze voorlichters gebeld wat er was gebeurd. Het antwoord heeft bij ons een paar uur gekost. Logisch, omdat een aantal mensen moesten worden gehoord en ik natuurlijk ook van de brandweer en de politie wou weten hoe zij de situatie beoordeelden. Daardoor ontstond voor de redactie een dilemma: ofwel we plaatsen alvast onze eigen waarnemingen en die welke ons bereiken uit de buurt, ofwel we wachten even tot de gemeente ook iedereen gehoord heeft. De redactie heeft toen voor de eerste weg gekozen. Dat heb ik te respecteren, maar ik ben het er niet mee eens. Bij zo’n zaak vind ik dat het beeld compleet moet zijn (tenzij de gemeente expres talmt natuurlijk maar dat was hier niet het geval).

Les voor mij: de volgende keer zelf even bellen. We stonden beiden onder druk: de redactie werd gebeld waar de berichtgeving bleef en ik wou het beeld compleet hebben en was ook wel wat geprikkeld, geef ik toe, omdat medewerkers iets in de schoenen werd geschoven wat pertinent niet waar was. De effecten daarvan waren in mijn omgeving merkbaar. Teksten die betrekking hebben op wethouders die met name zijn genoemd met als bijschrift: “we kotsen erop”, vallen bij mij ook niet zo in de goede smaak. Goed, punt erachter; u moet zelf bepalen of u de lijn van de redactie of die van mij meer waardeert.

Nu ik toch aan het corrigeren ben: ik kreeg een grappige kaart van MENEER Van Stee, beeldend kunstenaar alhier. Hij heeft het leuke portret van mij gemaakt dat we een paar dagen geleden afdrukten. Maar…MEVROUW Van Stee, behendig met de computer, had een afbeelding gezonden. Dus ik heb vermeld dat mevrouw het werk had gemaakt. Bij deze rechtgezet; ik geloof niet dat het de lieve vrede in huize Van Stee ernstig heeft ondermijnd.

Na het interview, dat u vandaag of morgen op de site van denhelderactueel kunt lezen (let u ook even op de foto; spring is in the air) komt oud-burgemeester Hoekzema nog even langs. Still going strong en hij doet verslag van een aantal gesprekken die hij voor de gemeente heeft gevoerd. Tussendoor hebben wethouder Fritzsche en ik nog een gesprek met de ontwikkelaar van het Molenplein. Nu de vorst uit de grond is en de kou uit de lucht, kan het werk daar beginnen. Ik krijg toch het idee dat het beeld van Den Helder als de gemeente van Broken Dreams echt gaat kantelen. Ga eens na wat er allemaal in aanbouw is in Nieuw Den Helder, kijk eens naar het bezoekerscentrum dat binnenkort opengaat bij Donkere Duinen, het Julianaplein gaat omgetoverd worden tot een mooi park, het Molenplein gaat beginnen…en er wordt concreet gewerkt aan de plannen voor het nieuwe stadhuis, de bibliotheek en de schouwburg. Dat gaat nieuwe investeringen uitlokken omdat het vertrouwen geeft!

Met burgemeester Giskes van Texel bespreken we een aantal zaken rond de Drank- en Horecahandhaving. Laatst stelde iemand de vraag of we ook zo streng zijn bij supermarkten en andere gelegenheden op verkoop van drank aan minderjarigen en op handhaving van de sluitingstijden. De bevoegdheden daartoe zijn nu op experimentele basis gedelegeerd aan de burgemeester en het overzicht over 2009 lag ter bespreking voor. Komt binnenkort een persbericht van. Ik ben blij met die bevoegdheden omdat het (inderdaad) geen vertoning zou zijn als we wel bij coffeeshops handhaven maar winkels niet controleren.

Kort de tijd om twintig centimeter stukken te tekenen. Gelukkig bestaat de helft uit een contract dat naar meerdere partijen moet en dus per pagina moet worden geparafeerd. Het leven is soms een groot hoogtepunt… bij de andere stukken zie ik een foutje van 40 euro. Heb ik toch mijn toegevoegde waarde weer waargemaakt.

Dan naar het Reddingsmuseum. Als je er nog niet geweest bent: gaan! Wat een fantastisch leuk museum. Interactief, dus je maakt van alles mee. Draait bovendien helemaal op vrijwilligers en heeft ook een aantal mensen onder zijn vleugels die het elders in de samenleving wat moeilijk zouden hebben. We geven 180.000 euro subsidie waarvan het grootste gedeelte weer terugvloeit in de Helderse samenleving. Met de andere evenementen op Willemsoord zijn leuke arrangementen opgezet die voor hele families wat bieden. Ik kijk mijn ogen uit en weet zeker dat ik snel weer terugkom, want ik heb maar een uur (wordt twee uur), terwijl je er een hele middag zoet kunt zijn. Ook voor grote jongens dus.

Snel naar huis om ’s avonds naar New Song te gaan. Net als vorige week een leuke en vooral warme bijeenkomst. Ik moet/mag dansen, althans word daartoe uitgenodigd op een manier die je niet kunt weigeren; een van de zangeressen rent van het toneel af, pakt me bij de arm en sleurt me zo ongeveer naar de dansvloer. Krijg een lekker hapje mee dat ik bij thuiskomst gelijk verorber. Daarna achterstanden in de stukken en de kranten proberen weg te werken.

Zaterdag een langzame duurloop tegen de wind in langs zee. Ruim anderhalf uur. Volgende week 7 maart staat de 25km tussen Den Helder en Schagen, via Zijpe, op het programma. Ik ben daar nog niet klaar voor. Kijken hoe het deze week gaat en zondag bepalen of ik meeloop of niet. Een groot deel van de zaterdag gaat op aan het verder wegwerken van achterstand in post en mails, maar nu kom ik een heel eind.

Zondagavond kijk ik in kleine kring naar Zembla. Blijkbaar met veel inwoners van Den Helder want het is nogal rustig op straat. We praten er nog een tijd over na en er komen nogal wat smsjes uit het hele land bij me binnen. Ik vat de bedoeling van de programmamakers nog eens samen, want heb er al eerder verslag van gedaan: een beeld geven waar je als stad tegenaan loopt bij het realiseren van bepaalde projecten. Het moest herkenbaar zijn voor zowel de inwoners van Heerlen als die van Den Helder. Of de makers daarin geslaagd zijn staat mij niet ter beoordeling. Ik wil vooral verder en graag met iedereen.

Hoe organiseer je de werkzaamheden? Doe je dat op basis van vertrouwen of op basis van angst? In het laatste geval heb je veel regels nodig om stuur te houden op je medewerkers. In Nederland waren we gewend onze organisatie in te richten op basis van vertrouwen. Medewerkers kregen een bepaalde ruimte om zelf zaken af te handelen, creativiteit werd gewaardeerd en flexibiliteit werd beloond. Het ging om oplossingsgerichtheid.

Geleidelijk aan zijn we afgegleden naar een uit Amerika overgewaaide cultuur van angst. Daar horen veel regeltjes bij. Die moeten worden nageleefd. Achter veel overheidshandelen staat een commissie om te zien of de regels zijn nageleefd. Of de oplossing voor een maatschappelijk probleem naderbij is gekomen is daarmee op de achtergrond geraakt. Het gaat ook al gauw over de vraag of iemand moet aftreden of niet. Intussen verlaten veel medewerkers die inventief zijn en ruimte nodig hebben de overheid omdat ze zich daar niet meer thuis voelen.

De vraag is dus of we terug willen naar een grotere verantwoordelijkheid voor onze medewerkers, meer oplossingsgerichtheid en meer arbeidsvreugde, of dat we steeds meer regeltjes maken maar de problemen niet meer oplossen omdat we ons achter regeltjes verschuilen. Over die vraag ging het ochtendgedeelte van de burgemeestersconferentie in Lochem. Ik ben zelf een groot voorstander van de benadering dat je medewerkers zo laag mogelijk in de organisatie verantwoordelijkheid moet geven, maar zie de maatschappelijke tendens om steeds meer regeltjes in te voeren. Ik heb daar grote zorgen over. Het doet zich in alle segmenten van de samenleving voor. Of je het nu over ziekenhuizen, het politiewerk, verpleeghuizen of straatvegers hebt: targets moeten gehaald worden en tevredenheid heerst als er afgevinkt wordt. Dat medewerkers met de pest in hun lijf naar het werk gaan en de patient overlijdt, is een aspect dat steeds meer op de achtergrond verdwijnt. Het is mede om die reden niet vreemd dat veel mensen zich afkeren van de gevestigde partijen omdat een aantal maatschappelijke vragen niet wordt beantwoord. Volgens mij ligt hier de oorzaak: we werken niet meer vanuit vertrouwen maar vanuit angst. Een boeiende ochtend.

’s Middags wordt er ingegaan op de nieuwe wetgeving rond burgemeestersbevoegdheden. Die worden de komende tijd nog sterk uitgebreid. Het zijn reacties op gebeurtenissen die zich in de afgelopen jaren hebben voorgedaan. In het verlengde daarvan komt de vraag aan de orde hoe je als burgemeester de openbare orde zo goed mogelijk vorm geeft. Naast de burgemeester heeft ook de politie en de Officier van justitie bevoegdheden. Het is dus zaak dat goed af te stemmen. Om die reden heb ik tweewekelijks het zogenaamde driehoeksoverleg waarin we allerlei zaken doorspreken. Het gaat er ook om tot afstemming te komen; de linkerhand moet weten wat de rechter doet. Bijvoorbeeld, als een horecabedrijf er een bende van maakt en strafrechtelijk vervolgd wordt, ontneem ik de eigenaar dan ook zijn vergunning. Beetje gek als iemand niet meer van onbesproken gedrag is, maar intussen vrolijk zaak na zaak kan openen. Nu de bevoegdheden van de burgemeester worden uitgebreid is die afstemming nog belangrijker. Ook komt de vraag aan de orde hoe je dat met je college en de gemeenteraad afstemt. Ik bedoel, ik kan wel vinden dat dit of dat een juiste sanctie is, maar past het college dat ook toe als ik met vakantie ben? Stel dat het tot veel rumoer leidt (denk aan het coffeshopbeleid in Maastricht) dan kan ik wel roepen dat het burgemeestersbevoegdheden zijn, maar hoe betrek ik de gemeenteraad daarbij? Over die zaken praatten we tot ver in de avond.

De tweedaagse wordt donderdag vervolgd met dilemma’s rond integriteit. De inleider laat door zijn vraagstelling zien hoe ongelooflijk moeilijk vragen rond integriteit zijn. Natuurlijk, hier geldt het woord van oud-minister Dales: “een beetje integer bestaat niet”, maar is integriteit hetzelfde als eerlijk? Denk er maar eens over na. Ben jezelf altijd eerlijk? Dus niet-integer? Hangt integriteit af van de situatie? Wat is het eigenlijk?

We praten in groepen over zaken die ons overkomen zijn, of waar wethouders of raadsleden mee bij je komen. Als ze dat doen trouwens, want ik hoor ook wat zaken waarbij politici ondanks hun belofte dat ze zonder last of ruggespraak zitten daarmee ronduit in strijd handelen maar het niet melden aan de burgemeester als hoeder van die normen. En wat doe je dan? Veel zaken passeren de revue en het is goed dat er een bureau is om stevige zaken uit te zoeken want ervaring en kennis bouw je als individuele burgemeester gewoon niet of te traag op. Goed om dan te rade te kunnen gaan bij een instelling die een totaaloverzicht hebben en weten hoe de hazen lopen.

Het is een lange rit terug maar ik ben precies op tijd voor een overleg met het Rijk en de provincie over Zeestad. Goede partners en betrokken bij Den Helder. We hebben het onder meer over onze samenwerking, een aantal projecten en, het zal ook niet zo zijn, geld. Daarna volgt een extra college waarna ik weer een verkiezingsavond mag openen. Altijd weer een feest. Ik kijk vol bewondering naar een prachtige handgemaakte gefiguurzaagde roos op het rever van Theo Rijnten. Gemaakt door zijn kleinzoon. Voor zijn trotse opa. Los Elegidos swingt de avond mooi open en ik zie hoe heel wat politici van diverse partijen goed met elkaar optrekken en ook goed met elkaar op kunnen schieten. Zo moet het ook: altijd weer verbinding met elkaar zoeken.

Van zo’n verkeerde wissel door Sven Kramer slaap ik nou slecht. Jarenlang leeft hij naar dit moment toe, hij verpulvert een net gereden Olympisch record en door miscommunicatie raakt hij in verwarring en doet precies wat niet moest. Ik kan me zijn enorme teleurstelling voorstellen en ook die van zijn coach. Ik wens hem toe dat hij deze rit toch in iets positiefs kan omzetten. Het vervelende is alleen dat het je nog jaren blijft achtervolgen. Dat herinner ik me nog van Jan Bols die ook eens een enorme tijd reed en zelfs meer dan moest, en hetzelfde onderging. Steeds weer die herhalingen en de vraag: “En Jan, wat ging er door je heen?” Ja, wat denk je… In dit geval heeft terugkijken niet zoveel zin dus laten we hem sterkte wensen en aan hem denken.

De dag begon met het college, als altijd op dinsdag. Erg veel onderwerpen, waaronder een aantal ingewikkelde die veel tijd vragen. Toch verloopt de vergadering goed omdat de voorbereiding gedegen was en het beeld op een aantal vragen scherper wordt. Dat is het halve werk; we krijgen daardoor beter zich op de zaken die nog moeten worden uitgezocht en die opdrachten gaan terug de organisatie in. Helaas moet er ook dit keer tijdens de lunch verder worden vergaderd. Ik ben daar niet zo’n voorstander van omdat je op een dag ook even je hoofd moet leegmaken, telefoontjes moet plegen of de krant moet lezen. Maar goed, dit keer dus niet.

Direct aansluitend hebben wethouder Fritzsche en ik een gesprek met gedeputeerde Baggerman. De provincie helpt Den Helder op een aantal terreinen volop in de ontwikkeling. Het is dus zaak de lijnen kort te houden omdat we ons geen misverstanden kunnen veroorloven. De provincie moet immers ook haar betrokkenheid steeds kunnen waarmaken en verantwoorden. We nemen grote projecten door en de ontwikkelingen met Zeestad. De provincie toont haar betrokkenheid en van zo’n partner willen we er wel meer!

Met de brandweercommandant bespreek ik nog wat actuele zaken. De aanbevelingen die voortkwamen uit de evaluatie van de Prins Willim zijn in de vaste procedures opgenomen. Binnenkort breng ik een bezoek aan de beide kazernes. We spreken af dat ik zoveel mogelijk bij de brandweer het vaste overleg voer. Dat wil ik ook bij de politie doen. Werkt veel beter dan dat de mannen steeds naar het stadhuis moeten komen.

Ik wil me haasten om rond 6 uur in Lochem te zijn voor de tweedaagse burgemeestersconferentie, maar met (veel) 80km wegen lukt dat niet. Veel te laat kom ik dus aan maar zie dus wel de rit van Sven Kramer. Als ik na de slechte nacht opsta om wat te gaan rennen door Lochem merk ik dat een goede nachtrust de spieren ook wat meer souplesse geeft!

Een klein logistiek probleem van minder dan een millimeter (een lasnaadje bij de zekering van de auto had losgelaten waardoor de startmotor niet aansloeg) verhinderde dat ik gisteravond het dagboek schreef. Excuses dus aan de vaste lezers!

Hoe gaat de val van een kabinet nu in zijn werk? We hebben het zich de laatste weken zien voltrekken en reeds in november voorspelden “Binnenhof-watchers” me dat het eind februari afgelopen zou zijn met dit kabinet. De stapeling van problemen – van slechte verhoudingen, via het rapport Davids en bezuinigingen tot Afghanistan – zou dan te onoverzienbaar geworden zijn om er nog uit te komen. Op enig moment wordt zo’n profetie een self-fulfilling prophecy en dat leidt ons uiteindelijk dus tot die rare zin van de Minister-president over vruchtbare paden waar je niet over maar langs loopt… het zal aan het tijdstip van de dag hebben gelegen.

Voor ministers en staatssecretarissen die vertrekken is het tamelijk hard: je ontruimt je bureau (de dozen staan al klaar en veel is al ingepakt), je wordt naar huis gereden (in het beste geval na een lunch met je naaste medewerkers), had je een goede relatie met je chauffeur dan helpt hij je nog even met de dozen in huis te brengen en dan kun je boodschappen gaan doen voor het avondeten. Van het ene op het andere moment val je van een 80-urige werkweek met veel spanning in het niets en als je jezelf niet direct krachtig toespreekt gaapt er een zwart gat van jewelste. Zonder arrogante vergelijkingen te willen trekken; op de laatste dag dat ik wethouder was in Groningen had ik nog een overvol programma. De minister moest ontvangen worden, ik moest nog naar een moskee en daarna begon de afscheidsraad. Ik had precies tien minuten om een bos bloemen voor mijn secretaresse te kopen. Toen ik terug kwam op mijn kamer was alles voorzien van een sticker: de spiegel ging daarheen, de stoelen kwamen in dat vertrek, de vergadertafel verhuisde naar…enzovoorts. Het was niet fijntjes maar wel heel helder.

Wat Den Helder betreft ben ik er niet zo blij mee dat het kabinet weg is. We hadden net een gesprek met de staatssecretaris over de Doggershoek gehad. Vorige week had ik nog plan voor efficiënte handhaving naar minister Ter Horst gestuurd en we hadden een goede relatie met minister Van der Laan. Die zijn dus nu verdwenen. Maar goed, we moeten nu eerst afwachten wie hun vervangers worden en misschien dragen ze Den Helder (ook) een goed hart toe.

Vrijdag heb ik eerst een gesprek met oud-wethouder Cor Hienkens; hij heeft een jarenlange ervaring in Den Helder en kan me de achtergronden van sommige situaties goed schetsen. Aansluitend praten wethouder Turnhout en ik met een adviseur over citymarketing. Het onderwerp gaat me zeer aan het hart omdat er, volgens oppervlakkige waarneming van mij, veel meer te halen is voor Den Helder. Citymarketing is veel breder dan alleen toeristische informatie: het is het langjarig werken aan het imago van een stad of een regio met evenementen, in uitingen, cultuur en sport enzovoorts. Er ligt een directe verbinding met de economie. Om het te eenvoudig uit te drukken: onbekend maakt onbemind. Tussen het imago van een stad en de economie moet een directe relatie liggen. Kijk bijvoorbeeld naar Rotterdam waar men door consequente keuzes en jarenlange vasthoudendheid het imago van de stad heeft weten om te buigen naar een stad van sport, cultuur, architectuur en economie. Voorheen was het een winderige werkstad. Je ziet dat de stedenbouw (bijvoorbeeld de bouw van Hotel New York en omgeving), de infrastructuur (de Zwaan), de keus voor musea en sportevenementen naadloos in elkaar overgingen. Dat lijkt me ook goed voor Den Helder. De sterke kanten stevig neerzetten en de overige keuzes daar ook onderdeel van laten zijn. Een inspirerend gesprek.

Ik moet het wat eerder afbreken omdat de agenda van het college moet worden voorbereid en er wat acties moeten worden uitgezet. Daarna vertrekken wethouder Turnhout en ik voor een overleg met de gedeputeerde over de haven. De provincie zit er goed in en werkt hard met ons aan onze ambities. Als ik terug rijd via Amsterdam kom ik helemaal vast te zitten. Het kennismakingsbezoek met de burgemeester van Hoorn valt daardoor in het water en ik moet me zelfs nog redelijk haasten om op tijd te zijn voor een ontvangst bij Studio Jong aan de pastoor Koopmanweg. Je zult het niet geloven, maar zonder subsidie hebben de jongeren – waaronder veel Antillianen – een geweldige opknapbeurt gegeven aan een pand waar ze allerlei activiteiten ontplooien. Ze maken muziek, ze treden op, hebben bijeenkomsten, kunnen er sporten en praten met elkaar. Ik mag er kort iets over mezelf vertellen en na twee leuke optredens komt er een spervuur van vragen op me af. Het is een geanimeerde bijeenkomst die ik niet mag verlaten dan met een bord warm eten en een optreden van de ‘trommels’. Ik probeer het zelf trouwens ook en hoewel ik best ritmegevoel heb valt me dat nog niet mee!



Zaterdagochtend wil ik lang hardlopen, maar het is spekglad op Huisduinen. Ik maak een rotklap op het wegdek en klap mijn pols dubbel. Gelukkig de linker. Maak mijn voornemen wel af. Thuis misselijk van de pijn. Kan de lengte van de winter ook ff een burgemeestersbevoegdheid worden? Dank u.

Het zonnige gelaat van Mark Rutte in de middag verzacht de pijn. Hoe kun je zo vrolijk blijven na nachten van hooguit twee uur? Hij werkt altijd aanstekelijk op mijn humeur. Een stimulerende en positieve man. Ook elders in De Riepel wordt flink gefolderd en de sfeer is ontspannen. Van de PvdA krijg ik een roos(je), van D66 een lekkere appel (nog bedankt!) en van Trots een folder. De CU steelt de show met prachtige lichtgevende bolletjespennen (blauw), die ze echter uitsluitend aan het electoraat verschaffen waartoe ik blijkbaar niet word gerekend (grapje). Sommige VVD-ers hebben hun achteruit bestickerd: niet achteruit maar vooruit. Ook inventief!

De zondag lees ik een dikke leesmap weg. Onderbroken (dus) door de perikelen die een verbroken lasnaadje met zich brachten. Doet een beetje denken aan cartoons van dertig jaar geleden waar vele deskundigen zich buigen over de problemen van een computer en je in een hoekje een klein ventje aanstalten ziet maken om de stekker in het stopcontact te steken.

Maandag vooral veel telefonisch verkeer. ’s Middags een intensief gesprek met de directeur van Woningstichting in zijn prachtige kantoor. Gevolgd door beraad in het stadhuis waarna spoorslags naar een verkiezingsavond in Julianadorp. Er zijn zoveel lokale thema’s die van groot belang zijn dat ik hoop dat die ook de keuze gaan bepalen op 3 maart. Er is echt wat te kiezen in Den Helder dus verdiep je en begin met kieswijzer, maar eindig daar niet. Minstens zo belangrijk is dat je vertrouwen hebt in degene op wie je stemt, zeker op lokaal niveau. Als ik de avond open met die oproep valt het me opeens op hoe weinig jongeren er in de zaal zitten. Ook vormt het publiek niet direct een doorsnee van de bevolkingsgroepen die deel uitmaken van onze samenleving. Dus….??? Precies, en daar gaan de verkiezingen ook over. Ik had het vrijdag j.l. al gezegd bij Studio Jong: interesseer je voor de politiek, kies een partij en word actief. Veel te belangrijk om aan anderen over te laten!

Als ik om 6 uur de binnengekomen sms’jes en mails scan, lees ik dat het weer gesneeuwd heeft. Ik kijk met enig ongeloof uit het raam en zie opnieuw een witte wereld. Deze winter weet van geen ophouden. Toch trek ik de hardloopspullen aan richting mijn vriend Lange Jaap en het valt op dat het helemaal niet koud is. Als ik weer bij mijn appartement ben begint het al te schemeren dus nog een paar weken en we zien de opgaande zon boven het Marsdiep! Dat doet me herinneren aan de eerste keer dat ik in San Francisco was. Uiteraard hardloopschoenen mee. Vanwege de jetlag was ik om 5 uur klaarwakker en zodoende liep ik al vroeg via Fisherman Wharf naar de Golden Gate bridge. Op dat tijdstip zijn er overigens al tientallen inwoners langs de baai op de been; it’s a way of life. Nadat ik de bogen waarop de brug rust even had aangetikt, keerde ik terug en zag een enorme koperen bal zich boven de baai verheffen. Een aanblik om nooit te vergeten. Een paar jaar geleden was ik er weer, hardloopschoenen aan, tientallen mensen gegroet onderweg en op de terugweg weer die prachtige zonsopgang. Hebben we hier dus ook en ik kan me er nu al op verheugen.

Eerste overleg met wethouder Fritzsche. Hij heeft veel onderwerpen in zijn portefeuille en is bovendien buitengewoon actief in het netwerken. Zodoende weet hij altijd veel (hij print het ook nogal eens uit zodat zijn kamer een klein doolhof is, maar dat terzijde) en dat maakt de gesprekken interessant. Hij deelt graag zijn inzichten en opinies en wil ook graag weten wat jij er van vindt. Leuk. We hebben het onder meer over het nieuwe stadhuis, plannen van Zeestad, het topteam Krimp en we blijken niet genoeg te hebben aan een uur. Dat geeft niet want we blijken beiden naar Den Haag te moeten dus hij rijdt met mij mee zodat we verder kunnen praten.

De minister van binnenlandse zaken heeft een bedrag van 6 miljoen euro vrijgespeeld voor goede handhavingsinitiatieven. Die hebben we wel en we hebben ze zaterdag j.l. al aan de minister gepresenteerd. Nu moeten we de plannen officieel indienen. Tot onze plannen behoort onder meer een idee om buurtbewoners meer te betrekken bij de veiligheid in hun buurt. Het stoelt op een experiment in Heerenveen dat goed verlopen is. Dat had de idee weer overgenomen van nogal geïsoleerde dorpen in Scandinavië waar buurten in hoge mate zelf verantwoordelijk moeten zijn voor de handhaving en uitbanning van asociaal gedrag. Dat lukt als mensen een aantal vaardigheden wordt aangeleerd. Benieuwd hoe de minister reageert. Handtekening met vulpen eronder, postzegel er op en nu maar duimen.

Een vertegenwoordiger van het ministerie van VROM komt langs. Binnenkort hebben we een gesprek met een team specialisten onder leiding van oud-minister Deetman. Dat team kan meedenken over vraagstukken die gepaard met regio’s waar de bevolking terugloopt. We weten nog niet precies wat dat team van ons verwacht en wat we moeten aanleveren, vandaar het gesprek. Ik moet het voortijdig verlaten omdat ik met wethouder Fritzsche naar Den Haag moet, maar we hebben al zoveel materiaal klaarliggen dat ik vermoed dat het team ons goede adviezen moet kunnen geven en hopelijk in contact kan brengen met interessante partijen om de ambities mee te helpen realiseren.

De rit naar Den Haag verloopt spoedig. Het stelt ons ook in de gelegenheid telefoontjes af te wikkelen en keurig op tijd zijn we bij de Vereniging Nederlandse Gemeenten. De wethouder gaat naar een bijeenkomst over de Crisis- en Herstelwet en ik ga naar de burgemeestersconferentie. De bijeenkomst over de Crisis- en Herstelwet wordt geopend door de Minister-president. Ik zie hoe hij buiten wordt opgewacht door medewerkers en (zeer) ernstig kijkt. Wat wil je: het kabinet staat op springen en de meningsverschillen liggen op straat. Later hoor ik hoe mevrouw Kant van de SP en Mark Rutte van de VVD minister Bos dwingen om in de Kamer en in het bijzijn van de Minister-president hetzelfde te zeggen als hij de avond daarvoor bij een bijeenkomst had gezegd. De minister draait en draait maar komt er niet meer mee weg en daarmee lijkt het mij voor het kabinet morgen een hels karwei om nog enige eenheid te hervinden. Als ik ‘s avonds terugrij hoor ik de Minister-president en de minister van buitenlandse zaken bovendien zeggen dat elke minister wist dat er een brief van de NAVO zou komen en dat ook wel bekend was wat er ongeveer in stond. Dat had Bos nu juist ontkend. Het wordt dus niet alleen een ingewikkeld maar ook een onvriendelijk gesprek morgen in het kabinet.

Zelf ben ik bij de burgemeestersbijeenkomst. Goed om van dit genootschap lid te zijn want er wordt veel aan scholing gedaan. Net zoals tandartsen, politie, ambtenaren en jij regelmatig bijgeschoold moeten worden, moeten ook burgemeesters regelmatig hun kennis en vaardigheden bijspijkeren. Dus, zijn we een of twee keer per jaar een aantal dagen op cursus. Dit keer stond het meer in het teken van het afscheid van oud-burgemeester Bandell van Dordrecht die door Arno Brok is opgevolgd. Ik ontmoet veel burgemeesters uit Noord-Holland en een aantal bekenden die inmiddels ook burgemeester zijn geworden. Iedereen jaloers natuurlijk dat ik zo’n mooie plaats mag dienen! Kortom, heel wat gesprekken gevoerd, afspraken gemaakt en mezelf op de terugweg getrakteerd op mijn ‘oude’ Italiaan waar ik al tientallen jaren kom. Voor degene die zich daar op Heldersactueel zoveel zorgen over maakt: dat betaalt de burgemeester helemaal zelf….!

De dag begint met een leuk bezoek aan de honderdjarige mevrouw Peppels-De Jongh. Als ik met een bos bloemen en een doos chocola binnenkom zit de jarige in een feestelijk versierde stoel omringd door familieleden en met uitzicht op een mooi collage van al haar activiteiten, kaarten en cadeaus. Ze groet me vriendelijk met een vrolijk “hoi” dus over de vraag wie de jarige is kan geen misverstand meer bestaan. Op haar 65^e haalde ze haar zwemdiploma A en tot voor een aantal jaren liep ze nog mee met de vierdaagse. Aan de foto’s te zien heeft ze altijd veel plezier gehad in al die activiteiten en dat is vast het geheim van een hoge leeftijd: plezier in het leven. Als ik haar eerst een gebakje geef, word ik gecorrigeerd: ik mag mezelf niet overslaan. Het is een vrolijke bijeenkomst.

Terug in het stadhuis bereid ik wat stukken voor en komen er wat spoedzaken tussendoor. Goed dus om af en toe wat gaten in de agenda te plannen. De deur staat open dus men ziet of er iemand zit of niet.

Wethouder Smit komt bijpraten. Dat doe ik met elke wethouder; hoe gek het ook klinkt maar er is anders nauwelijks tijd om zonder stukken en met de benen op tafel (bij wijze van spreken) wat zaken met elkaar te bespreken. Ik hecht daar zeer aan. Buiten de formele vergaderingen moet je af en toe ook de tijd nemen om het over andere zaken te hebben die je bezighouden. Na het gesprek met haar bespreken we in bredere kring de toekomst van het Antillianenberaad. Het gaat weer van start en uiteraard zijn met name de baas van de politie en ik zeer geïnteresseerd in de vraag wat het Antillianenberaad zal gaan doen. Meer nog, wat wij er aan kunnen bijdragen om het tot een succes te maken. We zouden graag geïntroduceerd willen worden in de Antilliaanse gemeenschap. Uiteraard hebben we onze kanalen maar dit beraad zal er ook een van zijn.

De twee vertegenwoordigers van de Stichting die zich bezighoudt met de herdenking van 4 mei en de viering van 5 mei zitten dan al klaar. Wethouder Turnhout schuift ook aan. We bespreken in hoofdlijnen de activiteiten op 4 mei. Enigszins tot mijn verbazing blijken er in Den Helder op 5 mei geen activiteiten te zijn. Daarin is onze gemeente tamelijk uniek. We moeten dus een weg zoeken om te werken aan een goede viering van de 5^e mei. We zeggen onze medewerking toe om plannen te maken die we aan het college en de gemeenteraad voor kunnen leggen. Ik denk dat we daar als centrumgemeente in de regio iets moois van moeten kunnen maken. De beide (jonge) mensen aan tafel lijken me in elk geval heel capabel want ze hebben al goede plannen gerealiseerd rond de nationale herdenking.

Het gesprek dat ik daarna heb met de medewerkers van de afdeling die zich bezighoudt met onderwijs, sport, cultuur en welzijn verloopt heel geanimeerd. We praten over het welzijnswerk in Den Helder, de cultuuruitingen op straat (of het gebrek daaraan), de hoeveelheid sportvoorzieningen in onze gemeente enzovoorts, zodat het uur snel voorbij is. Leuke mensen, mooi onderdeel van de gemeente waar je allemaal mee te maken hebt. Ook een afdeling waarbij de regierol van de gemeente sterkt tot uitdrukking komt maar voor veel activiteiten heeft de gemeente partners.

Snel naar huis en dan ‘helemaal’ naar de schouwburg voor een bijeenkomst met zittende en aanstormende raadsleden. Griffier, gemeentesecretaris en burgemeester vertellen iets over de gemeentelijke organisatie. De zaal zit erg vol en men stelt geanimeerd vragen tijdens de presentaties. Als je raadslid wordt heb je weliswaar erg leuk werk maar in het begin verlies je veel tijd door alle vragen die je hebt. We proberen daarin zo goed mogelijk te voorzien door al bij voorbaat te vertellen wat er op je afkomt. Hopelijk legt zo’n avond ook een goede basis voor de nieuwe raadsperiode. Borrel besteld om 9 uur, maar het wordt bijna half tien. Dat aspect zal ik dus gelijk de kop in moeten drukken: tijd is tijd en we rommelen er niet mee!

Zoals elke dinsdagochtend begint de dag met de collegevergadering. Eerst kijken we terug op de raadsvergadering. Het was een lange zit. Dat is een keer geoorloofd, namelijk de laatste vergadering voor de verkiezingen maar lange vergaderingen dragen niet bij aan de kwaliteit van de besluitvorming. Nog minder aan de aantrekkelijkheid van het raadswerk. Dat is op zich echt leuk en interessant, want er gaan deuren voor je open die anders gesloten blijven. Je leert er zelf ook enorm veel van, sterker, je raakt eigenlijk nooit uitgeleerd want altijd veranderen situaties en moet je opnieuw nadenken over de vraag hoe je je daar in op moet stellen. Als raadslid kun je ook echt betekenisvol zijn door initiatiefvoorstellen in te dienen, of goed een bepaald belang voor het voetlicht te brengen. Dus, niet teveel in het stadhuis vergaderen maar vooral op straat oren en ogen open houden. Dan blijkt dat mensen het ook leuk vinden jou wat te vertellen.

Vandaag trekt vooral de aandacht dat er een brief naar de media is gelekt. Betreft een oude zaak waarbij een wethouder een medewerker van Zeestad heeft aangesproken tijdens een kerstborrel in 2008 (…). Dat is geen prettig gesprek geweest, to put it mildly, en was voor de directeur van Zeestad aanleiding om een brief te schrijven over dit incident. De kwestie is daarop uitgesproken en gemeente en Zeestad trekken samen op voor de stad. Iemand heeft dus een strikt vertrouwelijke brief gelekt naar de media, kennelijk met geen ander doel dan een oude koe uit de sloot te halen. Ik vind dat verbijsterend. Alleen al het feit dat je een brief een jaar lang bewaart… Als college praten we met de directeur van Zeestad en bevestigen andermaal onze goede verhouding en ons vast voornemen om mooie projecten in de stad te realiseren. Ik bel ook met de betreffende medewerker van Zeestad. We informeren de gemeenteraad over de zaak. Ik denk dat sommige mensen eens moeten leren om vooruit te kijken. We zetten een punt achter dingen die in het verleden hebben gespeeld. We kunnen in deze stad zoveel positieve energie vrijmaken om goede dingen te realiseren. Laten we dat dan ook doen! De stad is het meer dan waard.

Er is, voor het eerst, tijd om rustig een broodje te eten. Ik moet een aantal zaken regelen en heb daarna een gesprek met Riek Bakker. Zij helpt de stad met de ontwikkeling die nodig is om de binnenstad weer aantrekkelijker te maken, de uitstroom van mensen tegen te gaan en bij de economische vraagstukken. Ik ken haar al (heel) lang omdat ze ook in Groningen actief was. Daar heeft ze er enorm aan bijgedragen dat tussen Groningen en Assen de concurrentie werd opgeheven en de steden, met de gemeenten die daar tussen lagen, in gezamenlijkheid investeerden in infrastructuur, bedrijventerreinen en afspraken over locaties voor woningbouw. Wie nu raadslid wordt in Groningen of Assen vindt de Regiovisie volstrekt normaal, maar twaalf jaar geleden was er nog helemaal niets. Daarna heeft het een enorme vlucht genomen en wordt ook in gezamenlijkheid gespaard om grote projecten uit te voeren. Zo ben je ook betrouwbaar als partner naar het Rijk. Ze weet mensen dus te inspireren en tot resultaat te brengen. Daarnaast was ze in Groningen betrokken bij een heel ingewikkelde zaak tussen het Academisch ziekenhuis, de gemeente en de universiteit. Er moest gebouwd worden om het ziekenhuis te laten groeien (een project van honderden miljoenen) en daar waren grondtransacties voor nodig. Dan gaat het om veel geld. Ook dat heeft ze vlotgetrokken. Kortom, iemand om te koesteren en dat doe ik dan ook. We spreken lang en diepgaand over de verdere toekomst van Zeestad, Willemsoord en de stad. Daarnaast komt er binnenkort een Team naar Den Helder om mee te denken over de vraag hoe je de gevolgen van minder mensen goed op kunt vangen. Dat moet ook worden voorbereid en daartoe is ze bereid.
Ook praat ik met haar hoe we de toekomstige gemeenteraad goed kunnen informeren over de kansen en uitdagingen van Den Helder. Ik wil eigenlijk toe naar een aantal goede stukken om op gezette tijden de raad adequaat te informeren. Die start moeten we eigenlijk in april/mei gelijk maken. Weet iedereen waar hij aan toe is en structureer je de discussie.

Ik krijg nog iemand op bezoek die de inzet van een aantal handhavingteams op elkaar kan afstemmen. Het resultaat is dat je met minder inzet meer kunt bereiken en dat burgers er minder last van hebben. Inderdaad, te mooi om waar te zijn, maar het werkt wel. Denk je maar eens in: als je een zaak hebt en afwisselend komen Arbeidsinspectie, Belastingdienst, controleurs voor de horecavergunning en de sociale zekerheid bij je binnen, dan legt dat een enorm beslag op je. Veel beter is het dus om dat op elkaar af te stemmen. Soms is het nodig om een hele sector of een hele buurt onder de loep te nemen. Een inspanning van meerdere diensten op hetzelfde moment geeft veel meer resultaat. Zo spreken we het af. De handhavingsmensen van Den Helder gaan de komende tijd de mogelijkheden voor samenwerking bekijken. Gelet op de resultaten elders verwacht ik daar veel van.

De lange maandag trekt wat sporen. Ik zeg een afspraak af en neem even de tijd mijn bureau op te ruimen. De mevrouw die altijd de kamer schoonmaakt zal opkijken want ik werk nog wat stapels weg (sommige overigens door ze netjes te verplaatsen), maar vergeleken met de kamer van sommige wethouders – ik noem geen namen – straalt die van mij weer Rust, Reinheid en Regelmaat uit. Ik bedoel maar: een mooi thema voor het nieuwe college en de nieuwe raad. Woensdag ga ik een groot aantal kandidaten alvast ontmoeten. Daar heb ik nu echt zin in; weer een kans om vooruit te kijken!

Het eerste overleg is met de enthousiaste directeur van TESO, die mij al eerder een prachtig boek over het bedrijf heeft gezonden. Er spelen veel kwesties rond de verbinding met onze goede buren, zoals de overlast van het vele autoverkeer in Den Helder. Een goede oplossing zou zijn om de afvaart te verplaatsen en daarmee ook het autoverkeer eerder af te vangen. De veronderstelling die men destijds had dat Den Helder zou profiteren van de toevloed aan verkeer is niet uitgekomen. Men komt voor de boot en als men terugkeert van Texel wil iedereen blijkbaar naar huis. Wat nog wel gebeurt is dat mensen vanaf Texel een dagje Den Helder ‘doen’ vice versa; mensen die in Julianadorp logeren nemen het eiland even mee. Komt die weg er ook? Het zit voorlopig vast op het geld, maar TESO heeft niet heel veel tijd meer. We moeten dus ook alternatieve scenario’s met elkaar bespreken. Wat kunnen we samen doen, zodat we meer bereiken dan dat we alleen op het Rijk gaan wachten? Persoonlijk zie ik wel mogelijkheden, maar ik merk dat de directeur er van schrikt, dus daar moeten we nog maar eens rustig over praten. Voorlopig is het van belang dat ook TESO ziet dat er iets moet gebeuren en dat is het geval. Dat is heel positief en zo horen we ook met elkaar om te gaan. Hij is ook mede-trekker van de Economic Development Board voor Texel en Den Helder; een gezelschap ondernemers dat samen met de overheden met de benen op tafel nadenkt over de toekomst van dit gebied. Het is goed dat er naast allerlei formele overleggen ook informele contacten zijn want dat geeft ook de mogelijkheid acties die goed zijn voor ons gebied af te stemmen. Binnenkort komen we weer bijeen.

Door mijn ietwat overvolle agenda van de laatste dagen is de afhandeling van de post er bij in geschoten. Ik merk dat de sluiting van de coffeeshop nog wat mailverkeer in mijn richting heeft gegeven en niet altijd even vriendelijk. Ik begrijp dat. Toch springen er twee kwesties uit. De vraag of we bij andere zaken ook zo streng zijn en of we anders ook zo’n punt van minderjarigen maken. In beide gevallen is het antwoord bevestigend. Ook bij andere zaken wordt gecontroleerd op sluitingstijden. Wie zich er niet aan houdt wordt gehoord en kan ook een sanctie verwachten. In zoverre is er hier dus niets bijzonders aan de hand. Daarnaast controleren we ook regelmatig bij supermarkten op de verkoop van alcohol aan te jonge mensen. Als iemand achter de kassa twijfelt moet hij vragen naar de leeftijd en de jongere die iets koopt moet het kunnen aantonen. De wetgeving op dat punt wordt dit jaar aangescherpt en we zullen dus ook naar supermarkten communiceren dat ze echt goed op moeten letten. Conclusie: deze coffeeshop springt weliswaar in het oog maar het beleid wijkt niet af. Wat eigenaar, klanten en ik in elk geval delen is dat we er alledrie van balen. Wat ik al schreef: wat een negatieve energie. Dus ik hoop binnenkort met de eigenaar om tafel te kunnen hoe we verder gaan. En misschien moet dat ook met de andere coffeeshophouders.

Staatssecretaris Albayrak komt langs. We praten over de Doggershoek. Het college vindt het erg belangrijk dat deze hagelnieuwe en succesvolle instelling openblijft. Het is ook wat te gek dat er nog nieuwe instellingen worden gebouwd terwijl er ruimte is in de Doggershoek. De staatssecretaris luistert goed en is zich bewust van de situatie. Nadien heeft ze nog een gesprek met de wethouders Kragt en Smit waar het opnieuw aan de orde komt. We zullen de druk op de ketel houden.

De middag staat geheel in het teken van Julianadorp. Alvorens daar naar toe te gaan rijden wethouder Boskeljon en ik nog langs een aantal plekken die recent de aandacht trokken. Het is toch wel indrukwekkend wat er allemaal in Den Helder wordt gerealiseerd! De stad knapt er ook zichtbaar van op. We hebben een interessante bespreking met de directie van Noorderhaven. Ook daar zijn veel nieuwbouwinitiatieven die de aantrekkelijkheid van het gebied sterk zullen bevorderen. Deze instelling is ook erg belangrijk voor Den Helder en dus is het goed uit eerste hand iets te vernemen over alle plannen. Een grote flat voor het personeel staat leeg; toch opmerkelijk. Er worden mooie nieuwe huizen in het groen gebouwd. En dan te bedenken dat het tot voor kort een lege vlakte was.

Tijdens het gesprek met de buurtorganisatie opper ik dat het college met enige regelmaat en goed voorbereid per fiets langs de punten gaat die de bewoners ons willen laten zien. Ik heb er goede ervaringen mee in Groningen en bovendien is het leuk om als college ook een aantal gezamenlijke dingen te ondernemen. De wijkcoördinator bereiden een bezoek met de bewoners goed voor en de politie en wijkplatforms zijn bij het gesprek en de fietstocht aanwezig. Alleen maar voordelen: bewoners kunnen rechtstreeks hun ei kwijt en wethouders en burgemeester horen en zien direct de problemen. Blijkt nog niet in die vorm te bestaan. Dus oppakken met het nieuwe college!

’s Nachts loop ik op diverse tijdstippen in het centrum, weer een voordeel van om de hoek wonen. ’s Ochtends loop ik vanaf huis naar Huisduinen, een lang stuk over het strand en via de duinen weer terug. Anderhalf uur onderweg. Er staat gelukkig minder wind waardoor het heerlijk is. Hopelijk zijn we eindelijk van die snijdende kou verlost.

Het is traditie dat buitenlandse schepen die in de haven bij de Marine liggen een beleefdheidsbezoek aan de burgemeester maken. In de gang hangen tientallen schildjes van schepen die ons ooit hebben aangedaan. Maar ik vind het veel leuker om naar die schepen te gaan, alleen weet ik niet of dat protocollair wel kan. Blijkt geen probleem te zijn en zo belang ik op een Pools schip, waar ook Nederlanders, Britten en Belgen hun opwachting maken. Ik word erg vriendelijk ontvangen en krijg een rondleiding. Mag namens iedereen een tekst in een boek schrijven en schrijf op dat we blij zijn met Polen in de Navo en spreek de wens uit dat we samenwerken aan een veiliger wereld en de vrede. Daartoe is het dan wel belang dat de Marine op sterkte blijft en daar liggen grote zorgen.

Ik kan kort naar huis omdat minister Ter Horst op bezoek komt bij de Partij van de Arbeid. Ik ben ook uitgenodigd om iets over Den Helder te vertellen en daarnaast geven we een presentatie over de veiligheid bij ons. Over belangstelling uit Den Haag hebben we de komende tijd niet te klagen, nu moeten er ook zaken worden gedaan. Erg belangrijk dus dat politieke partijen zo’n bezoek niet voor zichzelf houden maar delen opdat Den Helder er van profiteert.

Dan gaat het naar het stadhuis. Het carnaval breekt los en traditioneel begint dat op het stadhuis met het overhandigen door de burgemeester van de sleutel van de stad aan Prins Carnaval. Wat moet je daarvan nu verwachten? De huishoudelijke dienst blijkt de kantine omgetoverd te hebben tot een hele leuke ruimte. Er is een mooi orkest en de diverse carnavalsverenigingen zien er fraai uit. De nieuwe Prins is knap nerveus, maar doet het erg goed. Ik mag ook een toespraak houden waarbij ik die politiek wat op de hak neem. Als ik de sleutel van de stad aan de Prins overhandig, houdt hij nog een toespraak en opeens beland ik in een polonaise. Een officieel moment breekt aan als het raadslid Bellinga voor zijn grote inzet wordt onderscheiden. De hele familie wist het maar hij niet. Zo zien we het graag, ook bij lintjes. De hele familie treedt aan en weer zien we een lach en een traan!

Men vindt het erg leuk als een aantal leden van het college, raad en ambtelijke ondersteuning mee zou gaan voor het grote feest. Omdat ik vol hang met piepers voor het geval er wat gebeurt aarzel ik, maar dan wordt me duidelijk dat het college vooral bij de intrede van de nieuwe Prins moet zijn. Dat willen we natuurlijk niet missen en zo gaan we met een hele karavaan en een orkest naar de ruimten bij Nice. Het is een geweldig en vrolijk feest met goede muziek en mooi verklede mensen. Blij dat ik het eens heb meegemaakt. Geen greintje agressie, gewoon pret. Gelukkig is een van de bodes steeds binnen gehoorafstand en zo word ik ook wat geholpen bij dit voor mij onbekende fenomeen. Ongelooflijk leuk om deze ervaring op te doen.

Er zijn ook veel politici. De hele (toekomstige?) fractie van D66 verdient zonder meer de prijs voor de beste affichering. Ik ontmoet ook een aanstormend talent van de PvdA met vriend. Jong, dynamisch en erg gezellig met zijn tweeën. Ik zit er eigenlijk over na te denken om speciaal met die jonge mensen voor de verkiezingen nog wat te doen, want de gemiddelde leeftijd in de gemeenteraad kan wel wat naar beneden. Hoe dan ook, als alle jonge kandidaat-raadsleden zo vrolijk zijn als deze nummer — ik dacht — 15 van de lijst van de PvdA, komt het helemaal goed in de stad. Kortom, jonge kandidaten, hoe kan deze burgemeester jullie nog wat aan stemmen helpen? Geef het aan en ik help jullie erbij.

Licht uitgeteld van zoveel kleurige indrukken beland ik terug in het centrum. Een jongedame wou met mij op de foto en gaf er een zoen bij. Die staat er nog pontificaal op als ik in de spiegel kijk. Zal ik die wang nu wel wassen?

Met de auto naar het stadhuis omdat ik ’s middags naar Groningen moet. Ik mis dat fietstochtje dan wel want het maakt het je hoofd lekker even fris. De dag begint met een overleg tussen de griffier en mij over alle zaken die zowel aan de ambtelijke organisatie als de gemeenteraad raken. Zo lopen we bijvoorbeeld de lijst van toezeggingen na. We constateren dat een aantal beloftes van het college nog niet zijn nagekomen. Dat moet wel, dus daar volgt nog actie op. Verder kijken we kort naar de verkiezingsavond. Een speciaal team is bezig die avond in te richten. Ondanks de spanning moet het ook feestelijk zijn. Je legt de basis voor vier jaar samenwerken en die start maak je maar een keer. Bovendien kan verwacht worden dat er mediabelangstelling zal zijn en die journalisten moeten ook goed bediend worden.

Dan volgt een kort overleg over de haven, gevolgd door een overleg met wethouder Boskeljon. Ik wil elke wethouder tenminste een keer per maand apart spreken om elkaar over en weer goed te informeren. Het college is daarvoor een te formele setting. Je moet ook buiten die vergadering met enige regelmaar dingen die je bezig houden met elkaar bespreken. Dit keer bijvoorbeeld praten we lang over het nieuwe stadhuis, de bibliotheek en de vraag hoe we de gemeenteraad en de inwoners van deze stad bij de besluiten betrekken. Dat is nog een hele puzzel, maar ik wil toch proberen voor de zomer knopen door te hakken.

De rit gaat naar Groningen. Arie Wink, directeur van de dienst Ruimtelijke ordening en economische zaken neemt afscheid na een lang dienstverband. De dienst is onder zijn leiding een aantal keren uitgeroepen tot de beste dienst van Nederland en heel wat grote projecten kwamen daar vandaan. Ik ga er niet alleen heen omdat ik veel waardering heb voor hem, maar uiteraard ook om een aantal mensen te ontmoeten die ik naar Den Helder wil halen. Dat lukt goed. Rondom het afscheid is een symposium georganiseerd waarbij de rol van de stad centraal staat. We krijgen prachtige verhalen te horen over de toekomstige stad. Daarnaast worden mooie ontwerpen getoond van gebouwen die her en der ter wereld verrijzen. Dat zijn inspirerende bijeenkomsten die we ook eens in Den Helder moeten gaan houden want daardoor betrek je veel meer mensen bij de afwegingen die op politiek niveau worden gemaakt. Zo staat er bijvoorbeeld bij de dienst Ruimtelijke ordening in Groningen een enorme maquette van de stad in de ontvangsthal. Er is ook veel informatie te halen of te lezen over stedebouw. Vaak staan er ook computers waar mensen van alles op het gebied van ruimtelijke ordening of verkeersplannen kunnen lezen. Als je dat ziet kun je eigenlijk niet wachten tot we met ons stadhuis kunnen beginnen. Stel je voor: een grote publieksruimte waar je over van alles en nog wat geïnformeerd wilt worden. Wil je je verder verdiepen loop je zo de bibliotheek in!

Bijna zou je zeggen: alleen nog even bouwen en we zijn klaar. Maar zo simpel is het anno 2010 niet! Hopelijk echter kunnen we de komende weken meters gaan maken. Aan mij zal het in elk geval niet liggen.

De dag begint met een flinke tegenvaller. Als ik om 6 uur naar buiten kijk ligt er weer een berg sneeuw. Eigenlijk wil ik gelijk het bed weer in, opnieuw wakker worden en merken dat ik gedroomd heb, maar helaas. Terwijl de narcissen op de Middenweg al 10 cm boven de grond komen, ploegen we nog door de viezigheid. Het hardlopen is dan ook geen pretje, maar de 11^e april komt er aan en ik moet wel werken aan de basis om de halve marathon dan te kunnen lopen (www.halvevandenhelder.nl). Als ik wat later naar het stadhuis fiets hoor ik een klein stemmetje dat vraagt of hij met me mee mag fietsen naar school. Hij praat honderduit en zo banen we ongemerkt en erg gezellig onze weg, zij het dat ik ietwat verlaat in de vergadering kom. Die gaat over de grote projecten van de stad en hun voortgang. Conclusie: veel op de rit, maar er moet een tandje bij.

Twee kwesties vragen de aandacht en die zijn niet plezierig. Vanuit de Californiestraat komt het bericht dat de buurt niet goed bereikbaar zou zijn voor de hulpdiensten nu er hekwerken geplaatst zijn. Dat kan natuurlijk niet en moet uitgezocht worden. Omdat ik die middag een bezoek breng aan de politie gaan we ook zelf kijken en vraag ik naar de ervaring van de politie. Ook de brandweer wordt gebeld. Aan de ambulancedienst wordt gevraagd of men zich die avond vastgereden heeft. Dat laatste blijkt niet het geval te zijn. De hulpdiensten rapporteren ook terug dat men er langs kan. Intussen heeft het bericht wel een flinke tijd op een site gestaan met een behoorlijke impact voor onze medewerkers. Daaraan zie je hoe de ook als journalist voor ingewikkelde afwegingen staat: het is je gemeld uit de buurt en dan komt de vraag of je dat zo overneemt op de site of dat je eerst verifieert of het bericht juist is. In dit geval is er voor gekozen het op de site te zetten maar sommige mensen in de organisatie zijn er knap door aangeslagen. Anyway, voorop staat dat zelfs bij reconstructies straten en buurten bereikbaar moeten zijn. Dat is hier dus ook zo. De wijkagent treedt onder het motto “een bekeuring is mijn waarschuwing” streng op tegen mensen die het stopverbod negeren.

Het bezoek stelt me ook in staat de spandoeken te zien die zijn blijven hangen. Sommige mensen hebben zich gestoord aan mijn uitspraak dat we er met elkaar geen jungle van moeten maken. De buurt is dat niet en moet het ook niet worden. Wat ik bedoeld heb te zeggen is dat persoonlijke aanvallen uit den boze zijn. Teksten waaruit het ongenoegen blijkt over de plannen die nu worden uitgevoerd kunnen uiteraard blijven hangen. Die hangen er dus ook want dit is een vrij land met net zoveel meningen als er inwoners zijn. Alleen, het is niet nodig de pijlen op – in dit geval – wethouders te richten. Dan ga je net de grens over.

Een andere zaak die de aandacht trekt, getuige ook wat reacties op de site van Denhelderactueel, is mijn besluit een coffeeshop te sluiten. Laat ik er maar beginnen te zeggen dat ook ik niet gelukkig ben met dat besluit. Ik heb al eens eerder op de weblog gezegd dat handhaven noodzakelijk is maar in feite veel negatieve energie los maakt. Punt is echter dat we afspraken hebben: niet voor 2 uur open en geen minderjarigen in de zaak. Hier was de coffeeshop eerder open en er was een minderjarige in de zaak. Dubbel fout dus een flinke douw. De omgeving klaagt veel. We hebben het laatst weer gehoord tijdens de commissievergadering waar we bespraken hoe we de politiecapaciteit verdelen. Als ik nu toesta dat een coffeeshop ook om kwart voor 2 open mag zijn, hebben we over een maand de situatie dat we om half 2 alle shops open hebben. Terecht zullen omwonenden dan aan me vragen met wie ze eigenlijk een afspraak gemaakt hebben. Bovendien ontstaat er een onwerkbare houding tussen de coffeeshophouders onderling. Kortom, geen machogedrag of spierballentaal zoals me wordt verweten, maar houden aan afspraken. Ik heb overigens de indruk dat de coffeeshophouder in kwestie dat zelf ook goed begrijpt maar we spreken de zaak nog wel eens uit binnenkort.

De middag breng ik (dus) verder door bij de politie. Een inspirerende middag. Mooi om te zien dat de breedheid van het werk ook heel diverse mensen trekt; zo zijn de politiemensen die recherchewerk doen andere types dan de buurtagenten. De laatsten onderstrepen nog eens het belang van een gezamenlijk optrekken van buurtwerkers en politie. Liever voorkomen ze dat ze moeten ingrijpen door snel geïnformeerd te worden en dan al te laten weten waar de grenzen liggen. Buurtwerkers zijn daarbij essentieel, maar ook de burgers die ogen en oren zijn in een wijk. Mooi verhaal: tijdens het opruimen van een hennepkwekerij loopt er een burger langs die in een zin zegt: “je ken beter daar effe kijken, is veel meer te hale…”, waarna hij zijn weg vervolgt. Als de zaak opgerold is, nemen de agenten ook een kijkje op de genoemde locatie. Inderdaad, ook een kwekerij. Zo zie je maar: we moeten het samen een beetje leefbaar houden in Den Helder en dan maken we de stad nog mooier!



In verband met die halve marathon moet ik nog een foto laten maken vlak bij Nogal Wiedus. De zonsondergang is adembenemend mooi. Adembenemend is ook de kou; na de fietstocht vanaf het politiebureau ben ik zo koud dat ik het hardloopjasje niet eens dicht kan ritsen. Wat een vak! Vervolgens eet ik een hapje bij DOK 51 met de directeur van Zeestad, maar niet dan nadat ik nog een flinke schuiver heb gemaakt omdat het spekglad wordt. De wind trekt aan tot stormkracht. Ik denk dat we over een kleine maand, als de zon nog meer aan kracht heeft gewonnen, ons niet meer kunnen voorstellen dat het nu nog zo koud en guur was. Dat houdt ons ook vandaag wel op de been!

IJzig koud. Dus met een fris hoofd fiets ik naar het stadhuis. Het is weer collegedag. Ik had verwacht dat met het gereedkomen van de stukken voor de laatste raadsvergadering van 15 februari en met de verkiezingen voor de deur, wij minder stukken te bespreken kregen. Maar er ligt een dikke map en de nazending van gisteren is ook aanzienlijk.

Eerst wordt kort teruggeblikt op de commissievergaderingen van maandagavond. De gang van zaken rond het crossterrein blijken de gemoederen aardig verhit te hebben. Dat is waarschijnlijk ook het geval in het Provinciehuis, want de kop van de Helderse courant, draagt niet bij tot vrolijke bestuurlijke verhoudingen. Het zal niet eenvoudig worden een oplossing te vinden waar iedereen tevreden mee is. De provincie stelt voor de activiteit in een multifunctioneel gebouw onder te brengen waar ook andere durfsporten beoefend kunnen worden. Mooi plan, maar wie bouwt het en, vooral, wie exploiteert het? Vooralsnog: geen idee. Besturen is vooruitzien, maar dit lijkt vooral op het voortduwen van een afgeslagen motor op een crossterrein na een flinke hoosbui. Dat schiet ook zo lekker op. Vermoedelijk komt het onderwerp volgende week op de raadsagenda en een motie is al aangekondigd.

De rest van de agenda is niet zozeer ingewikkeld als wel heel veel. Bovendien hebben we in de gemeente al een week het team van Zembla rondlopen. Er wordt veel over gepraat, maar we hebben als college nog niet met ze gepraat. Dus lassen we in dat we een kop koffie met ze drinken om vooral te horen wat de bedoeling is van hun vrije nieuwsgaring in Den Helder. Ze blijken vooral belangstellend te zijn naar de vraag hoe het anno 2010 is om een gemeente te besturen. Het gaat dan om kwesties als de verhouding tussen raad en college, de worsteling van wethouders met sommige dossiers, de verhoudingen tussen raadsleden en de afstand tussen politiek en burgers. Den Helder is uitgekozen omdat daar de politieke verhoudingen de laatste jaren veel belangstelling hebben getrokken. De journalisten blijken zich goed gedocumenteerd te hebben, maar krijgen ook veel aangereikt van allerlei mensen uit de samenleving.

Dat er (veel) moet gebeuren aan de verhouding tussen het stadhuis en de inwoners van Den Helder is natuurlijk duidelijk. Dat blijkt bijvoorbeeld uit de jaarlijkse peiling die we vorige week hebben gepubliceerd. We scoren dik onvoldoende en dat is ook niet vreemd. Anderzijds, op het punt van onze dienstverlening steken we met kop en schouders boven andere gemeenten uit. Probleem dat ik heb met Zembla is dat het onderwerp zo breed is, dat je geen idee hebt wat de journalisten er uit pikken. Wat wordt de insteek? Een objectief beeld of zoekt men een bevestiging van het (voor)oordeel dat Den Helder nog steeds een problematische gemeente is? Het team stelt een objectief beeld te willen schetsen, maar dat weet je pas als het resultaat er ligt. Het is niet mogelijk af te spreken dat we voor de uitzending kunnen zien wat men gemaakt heeft. Nadien kunnen we wel commentaar leveren en met hen het resultaat bespreken en dat lijkt me in elk geval verstandig. Ik vind het opmerkelijk; ook in Groningen heeft een ploeg lang meegelopen en was men ook zo royaal tevoren de uitzending te laten zien. Uiteraard ben je als bestuurder in een democratisch land met een vrije pers niet zo achterlijk daarin te willen snijden. Dat je vooraf echter geen discussie kunt hebben met het team van Zembla vind ik jammer. Op een herhaling van Rauw en Puur zit, dacht ik, niemand in Den Helder te wachten.

In de middag vertrekken wethouder Fritzsche en ik voor een gesprek bij Economische Zaken te Den Haag. Bij het gesprek is ook oud-burgemeester Vriesman aanwezig. We bepleiten dat EZ samen met Verkeer en Waterstaat met ons mee wil denken bij de verdere ontwikkeling van de haven en de windenergie op zee. Wij hebben ons huiswerk gedaan, maar het Rijk moet wel mee willen gaan in die ontwikkeling. Op papier lijkt het Rijk grote voornemens te hebben om groene energie in Nederland te ontwikkelen. Dat heeft ook een innovatief karakter waar kennis- en opleidingsinstellingen bij kunnen aansluiten. Dit, enigszins ontkokerde, denken leidt er in elk geval toe dat EZ met andere departementen contact zal opnemen opdat we tot een uitwisseling kunnen komen van onze plannen en de plannen van het Rijk. Dat is tenminste een begin. Hopelijk wil EZ ons ook helpen bij de internationale contacten. We hebben binnenkort weer een grote offshore-beurs en daarop worden we uiteraard bevraagd wat Nederland wil op het punt van groene windenergie. Dus is het zaak de koe nu bij de hoorns te vatten!

Te laat om nog te eten keren we terug in Den Helder. Ik fiets gelijk door naar het kunstencentrum aan de Violenstraat. Daar mag ik poseren voor een forse groep portrettisten. Ik voel me wel wat opgelaten door zoveel mensen nauwkeurig geobserveerd te worden, maar op mijn vraag of ik me een beetje gedraag luidt het antwoord dat men tevreden is met deze poseur. Na enkele uren ligt er een groot aantal portretten van geheel uiteenlopende aard. Wat is het toch grappig hoe je weer ziet dat kunst de allerindividueelste expressie is van de allerindividueelste emotie, want terwijl er maar een Koen op een stoeltje zat, zijn de beelden totaal verschillend. De foto's van de portretten worden toegemaild, dus je ziet het zelf. Van een aantal portretten ben ik wel onder de indruk; het is heerlijk als je zo mooi kunt tekenen of schilderen. De mensen die ik tijdens de pauze even spreek zeggen het ook: tijdens het schilderen of tekenen ben je geestelijk helemaal aan het ontladen. Het is een prachtige instelling. Er worden ook beelden geboetseerd, dus ik zal er nog wel een keer aan moeten geloven! Anyway, de mensen van de Kunstkring sturen me de portretten toe. Dat is toch erg aardig! Ook goed voor de gemeentekas, want voor het portret van deze burgemeester hoeft geen uitgave meer geboekt te worden…

Enigszins buiten adem komt wethouder Fritzsche binnen; zijn auto heeft het tot op de laatste druppel gered tot het benzinestation. Het vooruitzicht dat hij het vehikel zou moeten duwen heeft hem blijkbaar zo van slag gemaakt dat hij bij voorbaat al is gaan hijgen. Roept een associatie op van een verhaal van een oud-Kamerlid, niet getalenteerd handig en vooral ook te lui om wat te leren, die bij pech met zijn voiture zijn vrouw buiten de auto zette, zelf onder een daartoe reeds gereed liggende deken op de achterbank kroop en wachtte tot zijn hulpeloze vrouw door een elegante heer werd geholpen. Die pufte wat af en als het karwei geklaard was toonde onze volksvertegenwoordiger zich weer en werd de weg vervolgd. Je begrijpt dat we over de zestiger jaren spreken toen auto’s nog met enige regelmaat de geest gaven. Wethouder Fritzsche heeft slechts een vastgevroren benzinedop, wat toch ook een opmerkelijk fenomeen mag heten. Welke moderne auto heeft nu geen automatische ontdooier??

We zijn bij elkaar om te praten over het stadhuis. Dat valt niet mee. Er zijn in principe drie vragen: hoe verwerf je de gronden en leg je de infrastructuur aan, hoe komt het nieuwe stadhuis er uit te zien en welke eisen stel je daaraan. Die vragen lopen natuurlijk door elkaar heen. De kunst is dus het zo in de tijd te zetten dat op de goede momenten uitspraken aan het college van b&w en de gemeenteraad worden ontlokt zodat het proces voortgang houdt. Het stadhuis moet het visitekaartje van Den Helder worden, maar mensen moeten er ook prettig werken en het leuk vinden om naar toe te gaan. Daarnaast heeft de gemeenteraad nog enkele vragen gesteld die ook beantwoord moeten worden. Je moet het hele besluitvormingsproces zo inrichten dat de burgers van Den Helder en de gemeenteraad op een aantal momenten keuzes kunnen maken.

We komen er niet in een keer uit. Bovendien moet ik naar mijn volgende afspraak dus wethouders Fritzsche en Boskeljon zetten de puntjes op de i.

Met de griffier bereiden we de laatste vergadering van het presidium van de huidige gemeenteraad voor. Er is een stapel stukken van ongeveer 2 cm voorbereid waar de nieuwe gemeenteraad snel besluiten over moet nemen. Daarnaast ligt er een mooi jaarverslag over 2009 dat het grootste deel van de zondagmiddag heeft opgeëist. Met behoorlijk gedetailleerde opmerkingen hoop ik dat de griffie het verslag nog wat kan verbeteren. Het gaf mij in elk geval een goed inzicht in de onderwerpen die vorig jaar gespeeld hebben en de toezeggingen die zijn gedaan.

Iets te laat kom ik in het overleg met de politie en de veiligheidsambtenaren. De gebeurtenissen van vrijdag j.l. waarbij een vliegtuig met 6 inzittenden crashte komt ter sprake. De procedure moet uiteraard geëvalueerd worden en we beseffen dat luttele minuten later een ramp was gebeurd. In NRC van dit weekend stond nog een artikel over de commandostructuur die dan in het leven wordt geroepen. Teneur: werkt slecht en schijnzekerheid. Reden temeer om weer goed te kijken of we wat kunnen leren van dit ongeluk. Veel zaken passeren de revue. Telkens blijkt hoe belangrijk communicatie is. Nogal eens blijken diensten volslagen langs elkaar heen te werken. Een goed contact tussen een beperkt aantal individuen kan ellende voorkomen. We maken opnieuw afspraken.

Als ik op het punt sta te vertrekken naar Groningen hoor ik dat er in de Californiestraat spandoeken zijn opgehangen met nogal persoonlijke aantijgingen aan het adres van twee wethouders. Dergelijke spandoeken worden dus onmiddellijk verwijderd; wie in de jungle wil wonen zoekt daar zijn plek maar. Laten we wel het respect tonen en ons fatsoen houden. Wie dit soort dingen doet heeft kennelijk niet door dat hij daarmee de buurt schaadt. Omdat het (natuurlijk…) anoniem is, kan ik helaas niet zeggen dat de persoon vooral een visitekaartje van zichzelf heeft afgegeven. Net zo laf als al die anoniempjes op allerlei sites.

De reis gaat naar de oratie van Jacques Wallage. Hij houdt een ongekend boeiend betoog over integratie en identiteit. Ik zit naast Job Cohen die over dat thema een boek geschreven heeft dat ook erg boeiend is. Ik zal het in de gaten houden. Zodra de oratie in druk verkrijgbaar is, zal ik er hier melding van maken. Bij zo’n bijeenkomst ontmoet je veel bekenden en dat is zinvol. Ik vermoed dat er heel wat extra bezoekers deze kant opkomen als het weer iets minder snijdend is!

Als ik de stad uitrij moet ik plaats maken voor een brandweerwagen die met sirene naar de luchthaven rijdt. Even later zie ik dat er meerdere auto’s met zwaailichten langs de baan staan. Ik bel met de brandweercommandant omdat ik mijn pieper niet heb horen afgaan. Er staat ook geen melding op. Na enige tijd blijkt een vliegtuigje gecrasht te zijn met 6 inzittenden. Een van hen heeft klachten die om behandeling vragen, maar gelukkig is iedereen met de (erge) schrik vrijgekomen. Ze zijn dus aan een ramp ontsnapt, want luttele minuten later en waarschijnlijk was er geen redding meer mogelijk geweest. Onderzoek zal uitwijzen wat er nu precies gebeurd is. De mensen zijn opgevangen en de hulpdiensten kunnen naar huis.

Op zich is het dan juist dat de burgemeester geen oproep krijgt en later wordt geïnformeerd, maar ik hoop natuurlijk wel dat de mededeling dan ook heel snel zal volgen omdat goede communicatie heel belangrijk is. Nu er geen noodsituatie is kan ik mijn weg vervolgen. Onderweg belt de commandant met verdere informatie. Even later krijg ik al een concept-persbericht op mijn blackberry en lijkt het er dus op dat de zaak 'in control' is. Was er wel een ernstige toestand ontstaan, dan had ik in overleg met de commandant moeten treden om te zien wat nodig was om snel hulp te bieden en de openbare orde te herstellen. De burgemeester heeft dus niet tot taak in de weg te lopen maar moet wel de bevelen geven die het de mensen die hulp moeten bieden, eenvoudiger maken. Ik besluit (dus) dat ik naar Haarlem kan, maar ook dat we deze zaak zullen moeten evalueren en in een aantal scenario’s moeten uitwerken (wat…als…). Zo zie je dat je nooit klaar bent met leren. In de middag bel ik met de directeur van de luchthaven, maar dat is meer uit menselijke belangstelling. Ze bevestigt dat men zich lam geschrokken is. Knap dat vervolgens toch zo snel iedereen ter plaatse was!

Flink verlaat kom ik aan in het Provinciehuis te Haarlem. Daar is een bijeenkomst voor alle burgemeesters. Ik weet niet of je er al geweest bent, maar het is een genoegen daar te komen. Het is prachtig gerestaureerd en er hangt veel oude en moderne kunst. De bijeenkomst gaat over de veiligheidsregio’s en aanvullend vinden er onderling gesprekken plaats over de rol van de burgemeester bij veiligheid. De discussie spitst zich toe op twee onderwerpen. In de eerste plaats zie je dat bij dit onderwerp de preventie net zo en misschien belangrijker is dan de handhaving. Echter, dat onderdeel zit vaak in een wethoudersportefeuille omdat je het dan over welzijn hebt. De vraag is dus hoe je de afstemming bereikt. Dat speelt ook in Den Helder. Bij de discussie over de handhaving vroeg een aantal partijen ook nadrukkelijk voor een goede inzet bij het voorkomen van overlast en onveilige situaties. Dan kom je al gauw op vragen zoals bijvoorbeeld: werkt de jeugdzorg goed, is een gezin bekend bij de maatschappelijke zorginstellingen enz. Verder kom je op vragen als: helpt het om drankproblemen tegen te gaan door te werken met vaste openings- en sluitingstijden? Gesteld dat je dat doet, wat betekent dat voor de openbare orde? Niet eenvoudig en een terugkerend thema, ook in Den Helder. Daarnaast overigens is het van belang hoe de ruimte is ingericht: als het vies en rommelig is nodig je bijna uit tot criminaliteit. Bovendien, vluchtwegen genoeg!

Het tweede thema dat we met elkaar bespreken is de betrokkenheid van de gemeenteraad. Twee weken geleden hebben de lokale bazen van de politie, het openbaar ministerie en ik onze plannen voor Den Helder in 2010 besproken in de gemeenteraad. Heel formeel gesproken gaat de raad daar niet over, maar dat is natuurlijk in deze tijd geen houdbare stelling meer. Veiligheid speelt een belangrijke rol en ook in deze verkiezingstijd staat het hoog op de agenda, als ik de ingezonden mededelingen bij Denhelderactueel mag geloven (en dat doe ik). Uit de discussie blijkt dat elke burgemeester het zo’n beetje op zijn eigen manier doet. Zonder dat ik nu voor een gelijkschakeling ben, wil ik wel leren van goede voorbeelden. Vandaar dat ik vraag stel of de beste voorbeelden verzameld kunnen worden en aan ons gepresenteerd. Dat zal gebeuren en verbetert hopelijk verder de betrokkenheid van de gemeenteraad.

Toch is het niet voor niets dat de ‘zwaardmacht’ van de overheid bij een niet verkozen ambtenaar als de burgemeester berust. Je maakt immers soms keuzes die niet onderworpen kunnen en moeten zijn aan politieke afwegingen. Als ik bijvoorbeeld zou besluiten een café te sluiten omdat men zich niet aan de vergunningen houdt, kan dat niet onderworpen zijn aan politieke voorkeuren. Dat besef is maar matig ontwikkeld, maar volgens mij wel een hoeksteen van een beschaafde inrichting van ons bestel.

De middag rij ik naar de opening van Het behouden Huys in Haren. Ik had al gemeld dat ik voorzitter was van deze instelling die zich bezig houdt met de psychosociale gevolgen van kanker. De laatste jaren heb ik me daar nogal voor ingezet en dat heeft geresulteerd in een mooie instantie waar vele mensen met kanker en hun dierbaren een toevlucht vinden. Vandaag is de opening en daarmee zit mijn werk er op. Ik heb als cadeau namens het bestuur een schilderij gekocht bij de Kunstuitleen in Den Helder: Schreeuw tegen het morgenlicht. Je eerste schreeuw is als je geboren wordt. Loslaten en verbinden komen bij elkaar in dat ene moment. Later schreeuw je uit wanhoop of uit blijdschap, maar altijd is het een oeremotie en altijd heeft het te maken met loslaten en verbinden. Je schreeuwt omdat je moet loslaten en soms is dat het leven. Je schreeuwt ook als je hoort dat je genezen bent; je hebt de verbinding met het leven weer hervonden. Het morgenlicht is het begin. Je ziet er naar uit. Soms blijft het in zwarte perioden in je leven (te) lang weg. Soms zoek je het op om rustig te overdenken waar je staat in het leven, of hoe je om moet gaan met moeilijke tijden. Het schilderij laat twee mensen zien. Los van elkaar, maar wel duidelijk op elkaar betrokken. Het is daarmee een mooi en toepasselijk werk voor deze instelling waar sommige mensen geen hoop meer hebben om terug te keren naar het leven en anderen, na een lange zwarte nacht, het kunnen uitschreeuwen van blijdschap omdat voor hen de zon weer opkomt. En altijd zijn er die mensen om je heen die, niet zelden, het nog moeilijker hebben dan jij met kanker in je lijf. Die voor je hopen, bidden, maar zelf ook zo hulpeloos zijn. Daarom was het goed om me voor die instelling in te zetten.

Het werd een mooie opening en een ingetogen afscheid. Ik krijg twee boeken die zijn samengesteld uit de kunstwerken die gemaakt zijn door mensen met kanker. Soms is het heel moeilijk onder woorden te brengen wat je doormaakt, maar kun je het wel door te tekenen, schilderen of een beeld te maken. De makers hebben er kleine teksten bijgeschreven. Daarmee is het een speciaal en toepasselijk geschenk dat ik nog vaak zal inzien.

Zaterdag haal ik mijn nieuwe Saab op. Het moest wel, want de reparaties van mijn vorige Saab werden iets te begrotelijk. Ik kan er geen hobby-auto op na houden; hij moet het doen. Deze is uit 2006 en ik ben er erg blij mee. Stille motor zodat ik mijn cd’tjes moeiteloos kan beluisteren. Den Helder is er wel een beetje mooier van geworden…(grapje).

De auto heeft ook een kofferbak. Inderdaad, daarin zit een koffer. In een koffer kunnen stukken. Het grootste deel van zondag gaat op aan het lezen van de stukken van de week. Buienradar voorspelt weer sneeuw. Volgens mij hebben we straks wel een lente verdiend van ongekende vrolijkheid!

Door het vochtige lage land trekken wethouder Fritzsche en ik naar Anna Palowna om daar kennis te maken met de burgemeester. Hij zetelt in een nieuw stadhuis, annex bibliotheek, annex school en kinderopvang. Daarnaast doet de hal tevens dienst als ruimte voor grote publieksbijeenkomsten en is er nog een aantal andere zalen in het gebouw waar door vele organisaties regelmatig een beroep op wordt gedaan. Het is behaaglijk warm in de kamer en toch is heeft het gebouw een A-label omdat de warmte via een luchtbehandelingssysteem en aardwarmte op een constante temperatuur wordt gehouden. Eigenlijk oogt het meer als een grote overdekte markt waar iedereen elkaar tegenkomt maar de architect blijkt zijn inspiratie dan ook in Italie te hebben opgedaan. Dat vind ik wel een goed idee: dicht bij de mensen blijven en vooral onderzoeken wat mensen prettig vinden om naar toe te gaan. Dat wiel is een paar honderd jaar geleden al uitgevonden al verwijderen heel wat plannenmakers zich ver van de lessen uit het verleden. Zo heeft men in Groningen een keer een ijsbaan trachten te laten ontwerpen, zo wil de overlevering want ik heb het niet gecheckt, door iemand die nog nooit een ijsbaan had gebouwd. Een keer moet de eerste keer zijn, maar dan moet je wel willen leren en daar had deze kunstenaar minder oren naar. Zo zijn er vele voorbeelden waarbij de menselijke maat ondergeschikt is gemaakt aan de vorm en ik geloof daar niet zo in. Wel vind ik heel veel moderne architecten prachtige ontwerpen maken en ook weer veel beter dan in de jaren 70 en 80.

We kwamen niet voor het stadhuis, maar om te praten over de relatie Den Helder en buurgemeenten. De burgemeester staat daar positief in ondanks wat teleurstelling over het verleden. We moeten dus ons leven beteren en ook wat bruggen slaan, maar we hebben zoveel te doen met deze buurman dat we in beider belang ons vooral op de positieve punten zouden moeten richten. Denk alleen al aan de havenontwikkeling. Dus rijden de wethouder en ik positief weer terug waarbij we en passant een nieuwbouwwijk passeren waarbij je je afvraagt hoeveel mensen daar wonen die in Den Helder werken. En vooral, waarom ze dan daar wonen en niet in Den Helder. Misschien iets om over na te denken als iemand zegt dat we in een krimpregio wonen. Dat zal best, maar de vraag is waar de krimp zit en waar de uitbreiding.

Teruggekeerd in het stadhuis moet er eerst een spoedoverleg plaatsvinden rond een aantal handhavingszaken. Het lijkt alsof sommige mensen denken dat de wereld alleen om hen draait of dat ze op een andere planeet leven. Wil je een samenleving aangenaam maken voor iedereen dan lijkt het me duidelijk dat mensen niet alleen wat ruimte moeten hebben om zichzelf te zijn, maar dat er ook grenzen zijn. Die grenzen beginnen zeker als je de ruimte van anderen aantast. Ik ben er wel voor om de eerste keer als overheid niet helemaal ‘los’ te gaan. Dat heet het beginsel van proportionaliteit; er moet een relatie zijn tussen een overtreding en een sanctie. Maar bij herhaling vraag ik me af waar iemand mee bezig is. Na enige discussie komen we er uit. Zo krijg ik ook een inkijkje in de andere kant van Den Helder.

Daarna overleg met de voorlichter. De gemeente heeft mooie resultaten behaald voor wat betreft het oordeel van burgers over haar dienstverlening. Na alle negatieve ruis door de bestuurscrisis van de laatste jaren is dat nu eens een leuke opsteker. De zaken die minder scoren, zoals het parkeren rond het stadhuis, lijken me redelijk overkomelijk. Wat niet goed gaat herkennen we en daar moet ook aan gewerkt worden. Maar laten we de positieve dingen nou ook eens eerlijk onder ogen zien! Mensen die naar het stadhuis komen vinden dat ze netjes en vlot geholpen worden. De ruimte waar men soms even moet wachten scoort goed. De ontvangst en de hulp die men krijgt wordt gewaardeerd. Kortom, de investering in de dienstverlening werpt nu ook vruchten af. Hulde dus voor de mensen die daar verantwoordelijk voor zijn.

Op naar Alkmaar. Ook op bezoek bij de burgemeester. Ironisch genoeg heb ik de aanwijzingen van mijn secretaresse niet goed begrepen en beland ook daar in een splinternieuw stadskantoor. Volgens mij via de langste roltrap van Nederland kom ik een grote open ruimte. Je gaat toch anders kijken naar zo’n stadhuis nu we zelf ook plannen hebben. Her en der in het land zijn nieuwe stadhuizen gebouwd, dus vergelijkingsmateriaal genoeg. Iedereen pocht op zijn idee, dus het wordt wel even doorvragen naar de goede en minder goede ervaringen al staat voor mij wel vast dat ons nieuwe stadhuis in feite een nettoleverancier van energie moet zijn want dat kan tegenwoordig ook. De bode wijst me de goede weg en zo beland ik bij de burgemeester van Alkmaar die een oude bekende van mij als hoofd communicatie heeft. Het wordt een leuk bezoek aan de baas van alle politieagenten in deze regio, ook die van Den Helder. De tijd is wat te krap om alle zaken te bespreken, maar dat komt in de nabije toekomst wel.

Daarna gaan we samen naar de Kamer van Koophandel om te praten hoe we onze lobby vanuit de kop van Noord-Holland beter vorm kunnen geven. Een zinvol gesprek met goede vervolgafspraken. Betere en intensieve samenwerking en (veel) betere profilering zijn onze doelen en hoe we dat moeten bereiken is ook wel helder. Geen ingewikkelde structuren, maar doelgericht en snel handelend.

Er liggen meerdere post- en tekenboeken met af toe een stickertje ‘heden’. Altijd fijn om er aan herinnerd te worden! Ook zonder stickertje probeer ik altijd wel om die boeken weg te werken want anders zie je door de bomen het bos niet meer. Om 8 uur ’s avonds vind ik mezelf terug bij een van de politieke fracties uit de gemeenteraad. Ik ben uitgenodigd om wat te zeggen over politiek Den Helder, de projecten, de besluitvorming enz. Ik hoop wat te geven, maar neem er zeker weer wat van mee. Het is soms net alsof je in een ruimte bent waar iemand veel vitrage heeft opgehangen. Daar moet je je dan een weg door banen. Vaag zie je de contouren van wat je zoekt en met het wegschuiven van de vitrage wordt het steeds helderder wat het is. Bij sommige zaken heb ik al een scherp beeld, bij andere zaken blijft het nog een tijdje gissen. Dit soort bezoeken helpt mij weer en het is natuurlijk altijd aardig en goed je inzichten te kunnen spiegelen.

Op mijn bureau liggen inmiddels de verkiezingsprogramma’s van de ChristenUnie en het CDA; het programma van de CU is mij persoonlijk overhandigd met een mooie grap en dat van het CDA met een aardig stickertje. Zo blijf ik toch zitten met de vraag of die andere 8 deelnemende partijen misschien helemaal geen programma hebben???

Even weer een dag op wat orde op zaken te stellen. Daar was het de laatste dagen niet van gekomen doordat alle afspraken achter elkaar doorliepen en er nog wat ‘spoedjes’ tussendoor kwamen. Dan begint het aan alle kanten te wringen en als je niet uitkijkt voelen mensen zich ook nog tekort gedaan.

Nu start het met een overleg in het Veiligheidshuis. Dat is gevestigd in de brandweerkazerne. Ik heb al eens eerder gezegd dat het Veiligheidshuis in feite een soort makelaar is die allerlei partijen die zich met veiligheid bezighouden, bij elkaar brengt. De taken liggen dus elders, maar het doel is enerzijds te voorkomen dat allerlei instanties langs elkaar heen werken en anderzijds dat de zorgkant en de handhavingskant op elkaar zijn afgestemd. Helemaal voorkomen dat er ongelukken gebeuren lijkt onmogelijk, maar de kans wordt wel aanzienlijk minder. In feite zijn er in de samenleving natuurlijk niet heel veel mensen of gezinnen die op het criminele pad gaan, althans op zo’n wijze dat iedereen er last van heeft. Bovendien zijn heel wat van die pappenheimers ook wel bekend. Gelukkig is het in onze rechtsstaat zo dat er wel voldoende bewijs moet zijn om iemand echt aan te pakken. Dus is het zaak om er vroeg bij te zijn, zodat kinderen minder snel ontsporen. Het is ook zaak zoveel mogelijk te trachten de oorzaken weg te nemen voor crimineel gedrag. Mocht iemand toch een delict hebben gepleegd, is het nog niet altijd wijs gelijk met de knoet te slaan. Soms is het effectiever stap voor stap en intensief te werken om de zaak weer op de rails te krijgen. Daar zijn diverse instanties in ons land mee bezig en daarbij is het van belang dat ze elkaar snel kunnen vinden en weten wat ze doen. Daartoe dient het Veiligheidshuis, waar naast zorginstellingen ook politie en openbaar ministerie werkzaam zijn.

Het Veiligheidshuis heeft goede resultaten geboekt. Men denkt er nu over in onze regio nog een Veiligheidshuis te openen. Maar ook hier lijken de bezuinigingen een hinderlijk blok aan het been te worden. Toch is dat gek omdat een betere afstemming natuurlijk nooit geld kan kosten maar alleen geld kan opleveren! Daar gaat de discussie over en ik moet aan het eind vaststellen dat iedereen wel het goede wil, maar dat de geldstromen nog verkokerd tot de organisaties komen. Dat vergemakkelijkt het over de grenzen kijken niet omdat iedereen natuurlijk ook een eigen verantwoordingssystematiek heeft. Maar goed, daar zijn bestuurders voor om daar overheen te kijken.

Terug in het stadhuis is er kort tijd om wat zaken af te stemmen met de secretaresse. Daarna breng ik een leuk bezoek aan stadsbeheer. Ik was er al eerder geweest toen alle mannen en vrouwen bezig waren onze wegen schoon te houden. Hoewel de stemming uitgelaten is, de zon krijgt waarachtig al kracht, is er toch enige professionele teleurstelling vanwege het feit dat de wagens vanochtend net iets te laat zijn uitgereden. Ik merkte het ook: toen ik om 6 uur ging hardlopen was het nog droog, maar op 7 uur kwam ik nauwelijks de dijk nog af zonder een slippertje. Ook de secretaresse is een gevallen vrouw geworden en zo zal het ook velen van u zijn vergaan. Beetje opvriezing en daar lag je. Stadsbeheer is een mooie club met een (zeer) omvangrijk rookhol en een keuken waar je u tegen zegt. Gebakken eieren in de vroege ochtend!

Omdat ik mijn nevenfunctie bij Het Behouden Huys te Haren a.s. vrijdag neerleg met de opening van een nieuw gebouw moet ik een cadeau kopen. Ik heb me daar de laatste jaren met vele anderen voor ingezeg. Kijkt u maar eens op de site om te zien wat voor prachtig werk daar verricht wordt (www.behoudenhuys.nl). Het kost natuurlijk pijn om daarmee te stoppen maar de energie moet nu echt naar Den Helder. Ik slaag in een mooi cadeau bij de Kunstuitleen op Willemsoord.

De avond is heel bijzonder. De politie heeft me gevraagd mee te werken aan een realistische training met politieagenten in opleiding. Samen met burgemeester Nijpels spelen we bij fort Kijkduin dat we een drugsdeal afsluiten. In spijkerbroek, leren jack en mutsje ben ik de eigenaar van een coffeeshop en collega Nijpels is een dealer met heel wat coke bij zich. De case is dat wij de deal sluiten en de jonge agenten ingrijpen net nadat ik voor de coke een flinke koffer geld heb betaald. Zowel Nijpels als ik hebben een bodyguard. De studenten zijn geïnstrueerd en liggen overal verdekt opgesteld bij het fort. Na een seintje gaan eerst de dealer en zijn bodyguard naar het fort. Daarna komen wij in een stevig gepantserde Audi. We seinen wat met licht. Als we menen dat de kust veilig is, komen de dealer en ik uit de auto. We hadden afgesproken dat we eerst wat over koetjes en kalfjes zouden praten en nog een sigaretje zouden roken. Daarna zouden we ons wat naar het donker begeven om de koffers te ruilen. Voor studenten die het nauwelijks kunnen zien is het natuurlijk tergend om een deal te verwachten en twee van die kerels rustig een sigaretje te zien roken. Als ze menen dat we de koffers ruilen grijpen ze in. Ik zet het op een lopen maar word vakkundig tegen te grond gewerkt. Klein probleem in de bewijsvoering: ik heb mijn koffer met geld nog. We hadden de deal nog niet gesloten.

Na afloop volgt de debriefing op het politiebureau. De studenten zijn er van overtuigd dat we de koffers hebben gewisseld en balen als een stekker dat het nog niet het geval bleek te zijn. Het zat hem in ongeveer 5 tellen… maar bedenk dat ze nog niet over de optimale communicatiespullen beschikten en dat noch de dealer, noch ik weg waren gekomen. Ook onze bodyguards werden aangehouden en ze telden goed hoeveel mensen ze te pakken hadden. Ik was dus behoorlijk onder de indruk. Een van de studenten stelde zich voor: morgen wordt hij beedigd en hij komt te werken in Den Helder. Weer een reden om blij te zijn met ons korps!

Na de oefening volgt nog een demonstratie door ‘mijn’ bodyguard van het arsenaal aan spullen dat hij bij zich moet hebben. We zijn diep onder de indruk en ik ben weer eens bevestigd in mijn stelling dat wij onze politieagenten en het leger alleen met de beste spullen op pad mogen sturen. Zo was het niet alleen voor de studenten, maar ook voor mij een leerzame avond. Leuk om ook langs deze weg mensen van ons korps te leren kennen!

Het is niet echt lekker weer als ik opsta; regen en waterkoud. Ik ben vroeg op het stadhuis om voor het college nog wat telefoontjes te plegen. Dan naar de vergadering van B&W. Tussen de raadsvergadering en de collegevergadering blijken nog iets te weinig uren te zitten om precies vast te kunnen stellen wat de effecten zijn van de amendementen die zijn ingediend op de sporttarievennota. Wethouder Smit heeft er veel tijd en energie in gestoken. Oprecht, zeer betrokken en in de veronderstelling dat een aantal uitgangspunten werd gedeeld door veel fracties. Nu moet bezien worden in hoeverre de amendementen consequenties gaan hebben voor de begroting en waar de pijn geleden wordt. Ik ben bang dat het bij de begrotingsbesprekingen in het voorjaar nog terug komt.

Het college verloopt niet echt prettig. Er ligt een aantal ingewikkelde besluiten voor en in plaats van het nemen van besluiten, moeten we nog wat extra bestellingen plaatsen in de organisatie. Maar tja, we moeten wel een compleet beeld hebben alvorens we goede besluiten kunnen nemen.

Direct aansluitend heb ik overleg met de club veiligheid, waarna de directie aanschuift. De eerste maand zit er op en wij moeten voorbereidingen treffen voor het volgende college. Vele onderwerpen passeren de revue: integriteit, verhouding ambtenaren-wethouders, lay-out van de stukken en redactie, cultuur….op veel terreinen moeten we aan het werk, maar de voorbereidingen beginnen nu. Zoals de raadsleden worden getraind, zo moeten ook de collegeleden worden getraind. We spreken af dat we een inwerkprogramma samenstellen.

Daarna naar de dienst, wat ik nu maar even noem, stadsbeheer en ruimtelijke ordening. Zit zelf niet in het meest luxueuze kantoorpand van Den Helder. Een leuk en kort bezoek waarbij de vele facetten van de ruimtelijke ordening de revue passeren. De afdeling ontwerpt de plannen en moet de regie bij de uitvoering hebben. Als het er eenmaal ligt, komt de beheerfase en daar komt veel bij kijken. Net als de afdeling burgerzaken, is deze afdeling het gezicht van de gemeente. Als u struikelt over losliggende tegels of de inrichting van een weg zo slecht is dat u steeds gevaar loopt, komt u hier terecht. Een mooi bedrijf.

De griffie wacht al als ik weer in het stadhuis ben. We nemen nog een aantal zaken door voor de introductie van nieuwe raadsleden. Ook daar zullen de culturele aspecten een belangrijke rol spelen. Ook moet er meer vorm worden gegeven aan de stukken die de raad behandelt en de tijdige aanlevering. We bespreken tevens een initiatief van de Stadspartij en komen ook daar gemotiveerd op terug.

De avond wordt afgesloten met een kort maar zeer zinvol etentje met wethouder Boskeljon. We lopen een aantal projecten langs, maar spreken vooral ook over de wijze van besluitvorming in het college en de raad. Het is goed met enige regelmaat en los van de hitte van alledag te reflecteren op wat gebeurt. En in Den Helder staat nog veel te gebeuren!

De dag begint erg vroeg met een aantal telefoontjes en stukken die ik nog wil lezen. Tijdens mijn ritje naar het stadhuis, helaas moet ik met de auto, hoor ik dat er een record aan files staat en dat auto’s de Ketelbrug niet op kunnen. De gemeentesecretaris heeft twee uur over een ritje van niks gedaan. De winter is prachtig in de duinen, maar ik word er nu wel een beetje moe van. Gisteren nog hardgelopen langs het strand. Het mooie is dat je de regen aan ziet komen. Het vervelende is dat het in de winter in je gezicht striemt maar dat er nergens beschutting is. Nog even, en dan komt de lente!

Dit is een drukke periode waarin veel voorbereidingen moeten worden getroffen voor de nieuwe raad. De dag begint dan ook met een overleg tussen de gemeentesecretaris en de griffier over alle zaken die met die introductie te maken hebben. We besluiten het in stukken te knippen want teveel informatie is ook overkill. Dus eerst een globale uiteenzetting over het proces tot en na de verkiezingen, paar lessen staatsrecht en iets over griffie en ambtelijke organisatie.

Vervolgens vertrekken wethouder Smit en ik naar Peterson om een delegatie van de VVD te ontmoeten. Ik ben diep onder de indruk van dit bedrijf; wat een activiteiten en vanuit Den Helder overal ter wereld aanwezig. Binnenkort ga ik langer kennismaken, maar nu al wordt duidelijk welk een belangrijke speler dit is voor de werkgelegenheid en de kennis die in Den Helder aanwezig is. Om het bedrijf ook vleugels in de toekomst te geven, is een gezamenlijke inspanning van gemeente, provincie en Rijk wel noodzakelijk. Ook de Koninklijke marine moet mee willen denken, maar ik heb er wel vertrouwen in dat iedereen dat belang begrijpt. Goed dat ook een lid van de Tweede Kamer uit eerste hand het verhaal hoort over de potentie van dit bedrijf.

Daarna een lunch met de directeur van Zeestad. We hebben veel te bespreken en een aantal afwegingen moet de komende tijd gemaakt worden. Langzamerhand krijg ik het gevoel dat ik de gevoeligheden en kansen van Zeestad begrijp. Het wordt nu snel zaak klare wijn te schenken opdat Zeestad de komende periode voortvarend aan de slag kan. De tendens om allerlei discussies over te doen of vooral veel energie kwijt te zijn met organisatievraagstukken en procedures, moet de kop worden ingedrukt. Dus aan de slag en dat overtuigt genoeg.

Na een kort oponthoud in het stadhuis rij ik naar Schagerbrug om te praten over de bestuurskracht van Zijpe. Daar heb ik natuurlijk geen oordeel over. Wel over het feit dat Den Helder niet wordt meegenomen in de discussie over de toekomstige herindeling in de Noordkop. Dat vind ik nogal vreemd. Als je kijkt naar de ontwikkelingen van de haven van Den Helder, onze wens om de onderwijsinstellingen te verbeteren, de infrastructuur te versterken en de veiligheid te dienen langs de kust, is een breder draagvlag gewenst. Dan zou je eigenlijk vanaf de Afsluitdijk tot iets onder Den Helder een nieuwe gemeente moeten maken. Die kant gaat het echter niet op omdat de provincie er voor heeft gekozen dat het een bottum-up proces moet zijn, met andere woorden: een herindeling wordt niet opgelegd. Ik begrijp dat wel, maar als het nagaat wat in Den Helder moet worden gerealiseerd, rijst de vraag of dat nu een goede benadering is. Zonder me specifiek over Zijpe uit te laten, zeg ik wel dat de ontwikkeling die de regio nu voor ogen heeft, niet de onze is. Sterker, over tien jaar kunnen we weer een rondje herindeling houden. Wij moeten meer draagvlak onder onze voorzieningen hebben, minder in allerlei bestuurlijke samenwerkingsverbanden moeten praten over de toekomst en meer vaart maken met het aantrekken van nieuwe bedrijven en onderwijsinstellingen. Benieuwd hoe de discussie verder gaat.

Bij terugkomst staat de ploeg van Zembla al klaar om te filmen. De journalist en ik lijken wat van mening te verschillen over de hijgerigheid van de journalistiek anno nu. Teveel uit op relletjes en het maken van hypes en te weinig over de goede zaken die overal ook totstand komen. Zoals dat in Den Helder de contouren voor de toekomstige ontwikkeling echt zijn gezet. Een nieuw stadhuis, een nieuwe bibliotheek, een nieuwe schouwburg, de ontwikkeling van Willemsoord…count your blessings zou ik zeggen. Maar te snel en te veel wordt de energie gestoken in dingen uit het verleden, zoals de crisis rond burgemeester Hulman. Het zal wel, maar dat is geweest, nu kijken we weer vooruit. Ik hoop dat Zembla dat geluid ook wil uitzenden!

We hebben bezoekers van de raad. Een aardig fenomeen, waarbij een aantal inwoners van Den Helder (en Drachten dit keer) meelopen met de raad. Zembla interviewt ook hen en het is grappig om te horen dat ook deze inwoners vraagtekens plaatsen bij de rol van de pers. Maar toch vind ik het ook jammer; het onderscheid tussen verslaglegging en mening is dermate vervaagd dat het je steeds meer moeite kost een redelijk en objectief beeld te krijgen wat er gebeurd is. Luister maar eens naar een radioverslag bijvoorbeeld: veel meningen van verslaggevers, maar zelden nog een beeld wat er daadwerkelijk gebeurd is. Het is er ingeslopen. Veel vertekening is het gevolg.

’s Avonds gemeenteraad. Mij wordt gevraagd naar mijn nevenfuncties hoewel ik die gemeld heb. Niet erg kies. De ChristenUnie bestaat tien jaar en tracteert. Bijna dreigen ze te worden toegezongen door leden van de Stadspartij, maar huwelijken sluiten we in de trouwzaal en niet in de raadzaal. Het debat gaat de hele avond over de sporttarieven. De amendementen en een motie volgen elkaar in hoog tempo op. De griffier en ik hebben onze handen vol aan het in goede volgorde zetten van de inbreng van de raad. Uiteindelijk stemt een zeer grote meerderheid voor een aantal belangrijke wijzigingen op het collegevoorstel. Ik ben nog te vers om precies te kunnen begrijpen wat hier in het proces is gebeurd. Maar als ik dit dagboek afrond is het nog een paar uur naar de collegevergadering. Ongetwijfeld zullen we de leermomenten van deze avond evalueren. Hoe het ook zij, wethouder Smit heeft een oprechte en integere poging gedaan meer klaarheid te brengen in de tarievenstructuur van de verenigingen en tijdens het debat daarover werd aan haar inzet geen moment getwijfeld. Dat is winst!

Dat was ze dus ook. In een witte wereld word ik wakker. Het lijkt nog donker, maar de sneeuw geeft al veel licht. Het geluid is ook anders. Ik trek mijn hardloopspullen aan om een extra lange loop te maken. Dit keer door de duinen. De Lange Jaap strijkt nog over de stad en de zee, maar al snel dooft hij het licht. Ik ben dan op Huisduinen en slechts een fietser is me voor geweest. Het is prachtig. De zee ruist, de zon komt op, besneeuwde duinen… en op de Middenweg komt me een jongen tegemoet die spontaan een stuk gaat hardlopen omdat het zo lekker is.

’s Middags ben ik uitgenodigd bij Triade. Het wordt een jaar vol activiteiten en ik mag de vele mensen die er zijn toespreken. Paul Sanders is een charmante gastheer maar laat me wel zweten op een door mij te vervaardigen schilderij. Ik schilder een groenborstje in winterkledij waarbij zijn kenmerkende rode snaveltje niet door mij wordt vergeten. Zoek het maar eens op in de vogelalmanak; als je het niet vindt is het een slechte almanak.

Ik ben onder de indruk van Triade; wat een mooie instelling (www.triade-denhelder.nl). Iedereen, jong en oud, kan zijn talent daar ontplooien onder deskundige begeleiding. Geen wonder dat Den Helder zo’n culturele diversiteit heeft op hoog niveau. Ook langs de Groningse kust wonen erg veel kunstenaars (Marte Roling bijvoorbeeld) en dat zal ongetwijfeld met de inspirerende omgeving – zee, het mooie licht en ruim zicht zodat je hoofd niet zo vol loopt - te maken hebben. De verrassing is dat het lied dat Joop Leibbrand geschreven heeft bij mijn installatie, op muziek van Tarrega: Recuerdos de la Alhambra, opnieuw ten gehore wordt gebracht door Hanneke Bergsma en het koor van Kleurrijk Den Helder. Nu met prachtige foto's van zowel het Hoge Land van Groningen als Den Helder. Het is op cd gezet en ook op youtube te vinden. Het gebaar emotioneert me zeer; wat een hartelijkheid.

Ik ben er nog mee bezig als ik de aftrap voor de verkiezingen in de bibliotheek mag geven. De stemwijzer wordt geïntroduceerd. http://www.stemwijzer.nl/gr2010/denhelder/index.html
Alle lijsttrekkers zijn er. Trouw, Zembla, diverse landelijke politieke partijen… opeens is Den Helder ‘hot’. Ik denk er het mijne van. Ik hoop vurig dat we er, ondanks de politieke meningsverschillen die er uiteraard zijn, met elkaar in slagen ook de komende jaren de koers vast te houden en onze trots op deze stad weten om te zetten in concrete maatregelen waarmee we ook resultaat boeken. Wat ik al zei tijdens mijn installatie: “we moeten die dijk op met een rugzak vol stenen”. Wat ik er nu aan kan toevoegen is dat we de ballast die daar in zit door zaken die in het verleden speelden of die veroorzaakt worden door niet respectvol met elkaar om te gaan, er dus moeiteloos uit kunnen kieperen. Dan blijft er nog voldoende over om onze energie aan te wijden.

De bijeenkomst verloopt erg plezierig, zoals doorgaans met de gemeenteraad als er even wat minder druk op staat. Elke lijsttrekker komt bij zijn eigen partij uit, wat voor iedereen blijkbaar een enorme opluchting is! Dat is toch grappig. Boeiender is het eigenlijk waar tussen partijen de grootste overeenkomsten liggen. Voorzover ik dat ik nu al kon waarnemen, zal elke stem op 3 maart verschil maken. Wie hart voor de stad heeft, kan het eigenlijk niet maken om thuis te blijven of niet iemand te machtigen om te stemmen.

De politieke partijen zijn er blijkbaar zo van overtuigd dat de burgemeester boven de partijen staat dat niemand hem zelfs maar een verkiezingsprogramma aanbiedt! Verbouwereerd verlaat ik de bibliotheek…

De vroege ochtend begint met een fietstochtje naar het Havenbedrijf. Het is een kennismakingsgesprek met een zeer belangrijk onderdeel van de gemeentelijke organisatie. Centraal gelegen in de haven (vlak bij de Moormanbrug), maar op enige kilometers van het stadhuis, zou je deze mannen en vrouwen niet de aandacht kunnen geven die ze verdienen en die ook noodzakelijk is. Want deze groep is 24 uur per dag en het hele jaar rond in touw om de scheepvaart in en om de haven in goede banen te leiden. Daarnaast hebben ze de zorg voor de infrastructuur in een groot gebied. Het werk is passen en meten, niet alleen letterlijk omdat de kaderuimte erg krap is, maar ook in figuurlijke zin. Ga maar na; je hebt allerlei schepen van totaal verschillende aard die de haven aandoen: van klein tot groot, vissersschepen, vrachtschepen en de recreatievaart, schepen die komen laden en lossen, schepen met pech… Passen en meten is het ook in het kantoor; voor zo’n volcontinu bedrijf is het eigenlijk niet bij de tijd. Weliswaar is er extra ruimte gehuurd, maar hier wordt het geld niet over de balk gesmeten. De, zeer terzake kundige voorlichting die ik krijg, roept ook veel vragen op. Zo somt men op welke andere autoriteiten verantwoordelijkheid dragen in de haven. Wie dat verzonnen heeft brengt waarschijnlijk nooit een bezoek aan de haven. We spreken af dat ik binnenkort een dagje stage ga lopen.

Omdat ik het voorjaar in de kop heb, vergeet ik dat er een straffe oostenwind waait. Ik mag echter bij de commando-overdracht zijn bij de Koninklijke Marine. Luitenant-generaal Rob Zuiderwijk neemt afscheid en vice-admiraal Matthieu Borsboom treedt aan. Het is een perfecte ceremonie waarbij ook de Belgische Marine een voorname rol speelt. Het enige smetje op de overdracht is de kou waarbij zelfs iedereen die pal in de wind zit op de tribune, het te doen heeft met de mannen en vrouwen die op de schepen en de kade staan. In een krachtige toespraak waarschuwt Zuiderwijk ervoor dat de grens voor de inzet door alle bezuinigingen nu in zicht is. Als je nu eens kijkt naar die inzet van de Koninklijke Marine (zie hun site) in Haïti en je ziet wat ze de laatste maanden heeft gepresteerd bij het bestrijden van de piraterij en het terrorisme, realiseer je je misschien dat Zuiderwijk een punt heeft. We moeten er voor blijven zorgen dat we onze mensen het beste materieel geven als we ze op pad sturen.

De commando-overdracht is ook een goed moment om veel mensen te spreken. Er is een aantal leden van de Tweede Kamer, ik maak kennis met veel in Den Helder gestationeerde officieren en kan ook nog even kort met de vice-admiraal afspreken dat we elkaar binnenkort langer treffen. Als de receptie ten einde is wordt de luitenant-generaal Zuiderwijk traditioneel in een sloep uitgevaren. Hij heeft er dan 41 dienstjaren opzitten, maar oogt nog als een jonge kerel van 40. Hopelijk kan ik ook op zijn kennis en inzicht een beroep blijven doen.

Alles in mij is diep gevroren als ik arriveer in het stadhuis. Het stembureau is bijeen geweest om definitief de lijsten met kandidaten voor de verkiezingen van 3 maart vast te stellen. Ik moet nog wat handtekeningen zetten en de inkt bevriest bijna, maar het lukt. Daarna lees ik tot diep in avond de stukken die voor volgende week op de agenda staan. De volgende ochtend ga ik een stuk hardlopen. Via Landsend voorbij Huisduinen en via het fort weer terug naar het Bernardplein. Een goed begin van het weekend! Later die dag worden een dealer en ik het eens over een Saab 9-3 uit 2006. Als ik in mijn huidige auto terug rijd komen er wat herinneringen boven; dit was mijn eerste auto met leren bekleding, cruise-control en airconditioning. Nu is het bijna standaard in elke wagen. De Saab die ik nu koop heeft een schuifdak. Dat had mijn allereerste Peugeot 204 ook en daar heb ik veel plezier van gehad. Het is dus met wat mixed feelings dat ik afstand ga doen van mijn huidige auto, maar ik heb er goed op gepast en hoop dat de nieuwe – uit Amerika geïmporteerde auto – me ook weer veilig overal brengt.

Zondag is bijleesdag. Dat betekent dat een klein stapeltje kranten wordt weggewerkt en de commissie voor maandag wordt voorbereid. Youri Egorov, de helaas zo vroeg overleden pianist – toets maar eens op Youtube – speelt de sterren van de hemel.

In de vroege ochtend wappert er een email de blackberry binnen: of ik niet ook van mening ben dat er te weinig jongeren in de gemeenteraad van Den Helder zitten. Ik heb de neiging om direct met ‘ja’ te antwoorden, maar dat is wat de gemakkelijk. Veel raadsleden in Den Helder zijn misschien niet meer de allerjongsten, maar dat zegt natuurlijk niets over hun fris-, fruitig- en soepelheid. Ik bedoel, ik heb heel wat zestigers meegemaakt die jonger van geest zijn dan tien dertigers bij elkaar. Wat me ook bezighoudt: als ik over het Julianaplein loop en naar de mensen kijk, zie ik dat niet weerspiegeld in de gemeenteraad. Daarin is Den Helder tamelijk uniek. Zo heeft bijvoorbeeld Almelo, net als Den Helder, een bevolking met veel allochtonen. Kijk nu eens naar de samenstelling van de gemeenteraad: bijna elke fractie van enige omvang kent wel een of meer vertegenwoordigers uit die groepen.

Ik trek de vraag dus wat breder dan alleen jongeren maar hoop wel dat op 3 maart zoveel mogelijk mensen gaan stemmen omdat je dan een gemeenteraad krijgt die ook de steun geniet van de bevolking. Het is, en daar heeft de vraagsteller natuurlijk een punt, een kip-ei probleem; als er geen jongeren in de gemeenteraad zitten en de raad vervolgens ook niets aan jongerenbeleid doet, keren jongeren zich van de gemeentelijke politiek af. Anderzijds, als jongeren zich niet kandidaat stellen of anderszins maatschappelijk actief zijn, kunnen al die ‘grijze’ dames en heren wel van alles voor hen verzinnen, maar vaste grond krijgt het niet.

Dus het antwoord op de vraag blijft ‘ja’ maar ik voeg er wel de vraag aan toe of de jongeren daar zelf genoeg aan doen. En of ‘de politiek’ daar genoeg aan doet, want er zijn momenten dat ik me goed kan voorstellen dat een jongere zich niet tot het politieke bedrijf voelt aangetrokken. Momenten, waarop het te detaillistisch wordt en het elkaar vliegen afvangen centraal staat. Nederland is geen land waar goed gedebatteerd wordt en helaas zijn er veel mensen in de Kamer, Provinciale Staten en gemeenteraden die dat ook wel best vinden. Zo sluit je de politiek natuurlijk niet in het hart van mensen. Politici die wel helder en duidelijk zijn en oprecht moeite doen hun visie te verwoorden, krijgen respect. Wie voortdurend links en rechts over zijn schouder kijkt en iedereen wil behagen, levert in.

De dag begint met een geanimeerd gesprek met wethouder Smit. Het is onmogelijk niet binnen vijf minuten geboeid naar haar te luisteren; ze weet wat ze wil, ze staat ergens voor en ze kent haar dossiers. Je kunt het ook met haar oneens zijn zonder dat ze bijt. In het Veiligheidshuis werken ongeveer 16 instanties samen; a hell of a job. Gisteren vroeg ik in het college of dat een beetje liep. Een uur later had ik een nota op mijn bureau met een mooie opsomming van de maatschappelijke instanties in Den Helder, hun taken en hun rol. Zo leg je tenminste de basis voor een gesprek en neem je het onderwerp en de instanties ook serieus. We spreken af dat we er collegebreed een keer over gaan praten. We praten ook over De Doggershoek, waar ik later die dag een bezoek breng. Er zijn zorgen over plannen van het Rijk met De Doggershoek. Die zorgen lijken terecht. Het komt er kort gezegd op neer dat de strafrechtelijke aanpak van jongeren die in de fout zijn gegaan in De Doggershoek plaatsvindt, maar dat jongeren op wie een zorgtraject is gezet daar niet meer worden ondergebracht. Daarnaast neemt het aantal jongeren dat via de strafrechtelijke kant weer in het gareel moet worden gebracht af, terwijl het aantal zorgtrajecten toeneemt.

Volgens mij voel je het al aan: bij de zorgtrajecten zijn wachtlijsten ontstaan terwijl een deel van De Doggershoek nu leeg staat. Zijn we er dan? Nee, want een paar kilometer verderop wordt een gebouw neergezet voor de zorgtrajecten. Tja, een ander Ministerie… dus waar er in Den Helder een prachtig gebouw staat om die kids op te vangen en weer terug te brengen in de samenleving, laten we wachtlijsten ontstaan en smijten we met geld door een nieuw gebouw neer te zetten. Er gaat dus een brief naar minister Rouvoet en de staatssecretaris van Justitie om deze vreemde zaak aan de orde te stellen.

Ik heb die middag ook nog een vergadering met het Openbaar Ministerie, de politie, het Veiligheidshuis en de collega van Texel. Het gaat over de handhaving. We zijn het over een aantal zaken snel eens: weliswaar moesten we nog wat energie steken in het onderling afstemmen van onze acties, maar dat staat nu. Dus voortaan minder papier en meer goed volgen of onze inzet succes op straat heeft. Ook vinden we dat we nog scherper prioriteiten moeten aangeven in het beleid, dus jeugd, overlast op straat, criminaliteit die samenhangt met drugs, prostitutie en mensenhandel waarbij we ons soms op concrete daders en soms op gebieden richten. We zijn er nog niet, maar de fundamenten zijn gelegd en de buitenmuren staan.

Al die inzet helpt natuurlijk niet als winkeliers, horecamensen, en mensen zoals u en ik niet zelf ook opletten en preventieve maatregelen treffen. De winkeliers in de binnenstad hebben dat massaal gedaan. ’s Avonds mogen wethouder Turnhout en ik een tweede Keurmerk Veilig Ondernemen in ontvangst nemen omdat de inzet van de middenstand, de gemeente, de politie en de brandweer er aan heeft bijgedragen dat het weer veiliger is geworden in de binnenstad. Mooi om die gezamenlijke inspanning ook bekroond te zien. Het is een leuke gelegenheid informeel ook weer veel binnenstadondernemers te spreken.



Het aardigst deze dag was het bezoek aan het 60-jarige bruidpaar Van Rijn (inderdaad, familie van…). Het is wat druk met nazaten waarvan de jongste van vier maanden haar aanwezigheid liet merken, maar vooral zichtbaar waren de pretoogjes van de heer en mevrouw des huizes. Lol in het leven en elkaar de ruimte geven lijken een goed medicijn tegen oud worden. Zo is de cirkel van dit dagboek weer rond: ik heb niet gevraagd hoe oud het bruidspaar was omdat ze die vraag door hun jonge uitstraling een beetje belachelijk hadden doen laten klinken. Het zit ‘m niet in je leeftijd, maar hoe je je voelt en je gedraagt.

Daarna ga ik op de fiets naar Julianadorp; een uitnodiging van oud-burgemeester Hoekzema en zijn vrouw. Hun zoon Allart heeft nog bij mij gestudeerd en zo beleven we een heel ontspannen avond. Allart heeft fantastisch gekookt en de tijd vliegt om. Ik fiets langs de duinen weer terug. De Lange Jaap waakt over de schepen, konijntjes rennen voor me uit, het is licht vriezend weer, een heldere lucht en mijn hoofd stroomt weer leeg. Wat een mooie avond!

Om 6 uur gaat de wekker en ga ik een stuk hardlopen om weer meer van Den Helder te verkennen. Ik hoop dat ik tenminste een deel van het circuit langs zee loop. Helaas zie ik al gauw dat het nog gevaarlijk is op de dijk want door opvriezing is het spekglad. Nog twee dagen, denk ik, en dan zijn we sneeuwvrij. Het is overigens opvallend hoeveel mensen al op pad zijn op dit vroege tijdstip!

De dag begint met de voorbereiding van het overleg dat ik a.s. woensdag heb met de politie, het openbaar ministerie en Texel over de handhaving. Er ligt een aantal omvangrijke rapporten, maar na lezing hoor ik ook graag de zaken die ‘er omheen’ spelen. Met andere woorden: papier is geduldig, maar waar gaat het nou werkelijk om? Hoe is die nota tot stand gekomen? Zijn er dingen niet vermeld? Zijn andere kwesties misschien veel relevanter dan hier is gemeld enz.? Voordat je je werkelijk thuis voelt in je portefeuille ben je wel een paar maanden verder, maar het ontslaat me natuurlijk niet van de verplichting die tijd zo kort mogelijk te maken. Met name rond handhaving speelt er veel in Den Helder en sommige zaken die me ter ore komen maken dat ik mezelf ook niet veel tijd kan gunnen. Zo ga ik ook over de altijd spraakmakende zogenaamde Bibob-zaken; integriteitsonderzoeken die zich vaak afspelen in de horeca en bij prostitutiebedrijven. Ik lees ook de brief van de ondernemers van de binnenstad, die zich beklagen over de criminaliteit. Het is dus goed dat we nog een achtste camera bijplaatsen en prestatie-afspraken maken met politie en openbaar ministerie zodat we veel beter kunnen volgen wat er nu werkelijk gebeurt.

Wat doet een gemeente zelf en wat besteedt ze uit? In Den Helder is er een aantal jaren voor gekozen dat de gemeente niet alles zelf doet, maar zaken die anderen beter of goedkoper kunnen, daar inkoopt. Daar is veel voor te zeggen: om sommige zaken op kwaliteit te kunnen leveren zijn investeringen en opleidingen nodig die je als gemeente eigenlijk niet kunt verantwoorden. Dan is het beter in te kopen; het is goedkoper en je loopt minder risico. In plaats van uitvoerder, word je regisseur en je toegevoegde waarde is veel groter. Zo krijg je bijvoorbeeld discussies over de vraag of de gemeente zelf een kantine moet exploiteren of dat ze het inkoopt bij een cateraar. Heeft de gemeente een eigen reproductiedienst of besteedt ze dat uit en zo ja, onder welke eisen? Wie beheert de ict-infrastructuur van de gemeente?

De middag breng ik een werkbezoek aan het facilitair bedrijf van de gemeente: dat is de afdeling die bij genoemde vragen altijd moet laten zien waarom/of het beter is zaken in eigen huis te houden dan wel uit te besteden. In mijn tijd als wethouder van de gemeente Groningen exploiteerden we zelfs het gemeentelijk vervoerbedrijf nog. Die moest dus concurreren in zijn claims met het welzijnswerk en lantaarnpalen. Je kunt dus wel ongeveer nagaan hoe dat bedrijf er na een aantal decennia bij hing: de garages waren ronduit slecht, de bussen zagen er niet meer uit en het personeel was gedemotiveerd. Nadat het was geprivatiseerd, werd er weer geld verdiend dat ook direct ten goede kwam aan het bedrijf. Het is dus niet altijd gezegd dat uitbesteding of privatisering ongunstig is, maar sommige taken kun je als overheid maar beter wel aan je houden.

Zo was ik altijd tegenstander van de privatisering van de energiebedrijven; dat vind ik nou een wezenlijke overheidstaak. Dat geldt, wat mij betreft ook voor de postbezorging en de moderne variant daarvan: de infrastructuur voor ict. Daar is niet werkelijk sprake van een vrije markt zodat een consument kan kiezen op prijs, kwaliteit enz. Waterbedrijven moeten ook in overheidshanden blijven. Basisvoorwaarde voor onze samenleving. Andere zaken kunnen wel goed worden uitbesteed en vandaag besloot de raad dat de inzameling van huisvuil op afstand wordt gezet. Niet voor niets is dat ooit een overheidstaak geworden: elk individu maakte er een rommeltje van en voelde zich niet verantwoordelijk. Toen is de overheid het gaan organiseren. Nu leven we vele decennia verder: moet de overheid het nog steeds doen of is de tijd aangebroken om met externe partijen afspraken te maken en de kwaliteit via een contract te borgen? De meerderheid in de raad vindt dat deze activiteit wel op afstand kan worden gezet mits het college vinger aan de pols houdt. Van uitvoerder worden we dus regisseur. Het verzamelen van huisvuil is natuurlijk een zeer wezenlijke zaak. Benieuwd of we als gemeente Den Helder snel genoeg in onze nieuwe rol zullen groeien.

Over de beleidsvoornemens van het college rond duurzaamheid worden wat harde noten gekraakt; wat is nu een beleidsnota zonder uitvoeringsparagraaf? De raad geeft een duidelijk signaal af dat het college niet op moet gaan schrijven hoe roze de wolken kunnen zijn. Liever wil de raad een voorstel met concrete maatregelen en budgetten en daar kunnen we nu aan werken.

Hoe duurzaam het crossterrein wordt dat in onze gemeente bivakkeert zal in de komende weken bepaald worden. Twee fracties dringen aan op spoedige duidelijkheid en na enige discussie besluit de raad dat er eerst in de commissie over gepraat moet worden. Zo hoort het ook want na afloop van de raadsvergadering komt een kleine delegatie van de crossers bij mij om te vragen hoe zij hun standpunt naar voren kunnen brengen. Dat is eigenlijk veel eenvoudiger dan heel veel mensen denken. Een simpel briefje naar de griffier van de raad volstaat en hij kan je ook vertellen hoe je snel en doeltreffend in kunt spreken. In dit soort gevallen moet je dat ook zeker doen en zo ervaar je dat gemeentelijke democratie meer is dan een keer per vier jaar naar de stembus gaan; het leeft elke dag en dat maakt het zo interessant.

De heren nodigen me ook uit zelf eens te kijken. Dat ga ik zeker doen en ik hoop dat ook raadsleden, voorzover ze dat al niet gedaan hebben, ook een bezoek afleggen. Je moet immers niet over maar met elkaar praten. Benieuwd of er ook vrouwelijke motorcrossers zijn of dat het toch vooral een jongenssport is!

De dag begint vroeg met een uurtje hardlopen. Vanwege de eerdere ervaring met snijdende wind ben ik dik ingepakt, maar ter hoogte van het Timopark kan de muts al af en op Huisduinen kunnen ook de handschoenen uit. Het ruikt nog niet naar de lente, maar elke hardloper weet dat die ervaring niet meer lang op zich laat wachten. Zodra de sneeuw gesmolten is en de zon aan kracht wint, knalt de natuur open!

De dag staat in het teken van het afscheid van Hare Majesteits Van Galen. Verkocht aan de Portugese marine. Vandaag is de overdracht die met enig ceremonieel gepaard gaat. Hoe zit zo’n ceremonie in elkaar? Stijlvol en met respect. Voor de Van Galen stond de Portugese bemanning opgesteld. Er was muziek van de Marinierskapel en dan wordt de Nederlandse vlag gestreken. Daarna verlaat de Nederlandse bemanning het schip en krijgt de Portugese gezagvoerder de vlag uit handen van de hoogste marinebaas van Portugal. Daarna marcheert de bemanning het schip op. Als laatste gaat de kapitein onder enig ceremonieel (u kent vast wel het fluitje). De vlag wordt gehesen, het volkslied gespeeld en het schip bevindt zich in goede handen.

En toch… toch vond ik het wel jammer dat ze ging. Het is een mooi schip, dat er prachtig onderhouden bij lag. Ik bleek niet de enige te zijn; ook diverse officieren die ik na de ceremonie sprak bleken zich groot gehouden te hebben maar het eigenlijk wel jammer te vinden. Gelukkig is er een aantal schepen in aanbouw, dus op korte termijn valt er ook wat te vieren. De Koninklijke Marine organiseert binnenkort een introductieprogramma voor me en ik verheug me er nu al op. Kort met de staatssecretaris gesproken, maar binnenkort zien we elkaar langer.

Het weekend staat geheel in het teken van de handhaving. Vrijdagmiddag heb ik alle stukken voor het college van dinsdag a.s. al gelezen, maar een forse nazending dreigt. De verkiezingen komen er aan, de vergaderingen lopen af en, net als bij Kerst en de zomervakantie, voor sommige mensen die bezig zijn met de beleidsstukken is dat een volkomen verrassing. Opeens blijkt men te laat te zijn en moet het nog in het mapje van maandagavond. Dat wordt weer een leespauze dinsdag tijdens het college want maandagavond zit ik helemaal volgeboekt met het Presidium en de gemeenteraad. Of ik na afloop daarvan nog veel kan opnemen, is de vraag. Ik bedoel: ook tijdens zo’n vergadering is het hard werken om ieder tot zijn recht te laten komen.

Echter, er staan deze week nogal wat zware vergaderingen op de agenda en die stukken lees ik dit weekend. Het dossier handhaving beslaat ongeveer 5 cm: evaluaties over voorgaande jaren, cameratoezicht, Veiligheidshuis, plannen van politie en Openbaar ministerie enz. Ik zeg er nu nog niet teveel over want de stukken roepen ook nog wat vragen op: het algehele beeld is dat het zowel met de samenwerking tussen instellingen als met het terugdringen van de criminaliteit beter loopt in Den Helder. De vraag is echter in hoeverre daar een verband ligt. Daar zal de eerste vergadering maandagochtend over gaan.

De oude Saab is weer gerepareerd. Enige realiteitszin is ook niet gek, dus langzaam oriënteer ik me toch maar op een opvolger. Ik houd u op de hoogte!

Het is bijna 11 uur ’s avonds als ik dit dagboek schrijf en de strooiwagens rijden nog steeds. Ik wil maar zeggen, als een groot deel van Den Helder zich opmaakt om naar bed te gaan, waken anderen over onze veiligheid.

Het is de dag na verhitte debatten in het kabinet, in de Kamer en in Maastricht. Eigenlijk zijn het alle drie negatieve debatten; ze waren er niet op gericht om iets tot stand te brengen. Ik volg de fragmenten via ‘uitzending gemist’ en zit me intussen af te vragen wie hier nu op zit te wachten. Natuurlijk moet er verantwoording worden afgelegd. Wat me zorgen baart is dat veel mensen vragen om een overheid die handelt en zaken voor elkaar krijgt, terwijl de tijd gaat zitten in deze zaken. Het kabinet moet de overheidsfinancien weer op orde brengen en gunt zichzelf niet de tijd om het rapport van de commissie Davids van een afgewogen reactie te voorzien. Zo doen we onszelf enorm tekort: maandenlang studeren zeer deskundige mensen op de besluitvorming rond Irak en het eindigt in rellerigheid. Een klein onderdeel wordt eruit gelicht, uitvergroot en nu snel weer over naar de volgende zaak. Het valt journalisten niet te verwijten (wat vaak wordt gedaan), het is uitsluitend op conto van de bestuurders te schrijven. Jammer, want we ontnemen onszelf de mogelijkheid een gedegen oordeel te vormen over de kwestie Irak. Ik heb wel eens de indruk dat deze wijze van besturen zoveel mensen momenteel naar de rechter- en linkerflanken van het politieke spectrum drijven; in de kern wil men daar helemaal niet belanden maar het vertrouwen ebt weg dat er oplossingen kunnen worden verwacht voor maatschappelijke vraagstukken. Men wil dat signaal afgeven.

Wat Maastricht betreft: ik ken het rapport niet dat besproken werd in de gemeenteraad, maar zou het wellicht zo kunnen zijn dat het oordeel over Leers ook is beïnvloed doordat bekend werd dat hij had gesolliciteerd naar Rotterdam?

Hoe het ook zij, in de kwestie Irak is niet het debat gevoerd dat gevoerd had moeten worden en Maastricht is een burgemeester kwijt die recent nog tot een van de beste burgemeesters van Nederland werd uitgeroepen. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard, maar in de vroege uren van deze dag waren er alleen nog verliezers.

De dag begint met een extra collegevergadering. Om een bepaald besluit te kunnen nemen moesten we meer informatie hebben. Die lag er, maar leidde, wat je vaker ziet, tot extra bestellingen. Ik denk wel eens aan de (economische) wet van Say: elk aanbod schept zijn eigen vraag. Ook zeer toepasbaar in het dagelijkse leven, hetgeen ik ouders met kinderen al helemaal niet hoef uit te leggen… geldt trouwens ook voor Den Helder: als we een aantrekkelijk aanbod hebben, komen de mensen ook. Hopelijk zijn we dinsdag zover dat we de besluitvorming kunnen afronden, maar er zal nog wat water door het Marsdiep moeten.

Tijdens mijn installatie heb ik ertoe opgeroepen om een speerpunt te maken van het vermarkten van de kennis in en over de maritieme wereld die in Den Helder van wereldklasse is. De eerste initiatieven lopen al en ik word bijgepraat door de heer Van Duyvendijk over het Maritieme cluster. De kunst is om de vier O’s: onderwijs, onderzoek, overheid en ondernemers zo te laten samenwerken dat ze elkaar aanvullen, elkaars netwerken benutten, onderwijs en onderzoek naar Den Helder halen en betere kansen voor ondernemers scheppen. Dat is nu in wording en het gesprek gaat er vooral over hoe de gemeente Den Helder dit initiatief kan ondersteunen. Een geweldig positief verhaal, waarover later meer.

Ook worden de voorbereidingen getroffen voor een bezoek van mij aan Noorderkwartier; een WSW-instelling die we samen met enkele andere gemeenten runnen. We inventariseren de gespreksonderwerpen en in een goede sfeer tussen wethouder Kragt en wethouder Kool van Niedorp bespreken we enkele achtergronden. Zij zullen het definitieve programma maken. In dit kleine zinnetje ligt misschien meer besloten dan je bij oppervlakkige lezing zou denken; de burgemeester gaat dus niet het werk ‘doen’ of ‘overdoen’ dat de wethouders doen al wordt dat wel eens gedacht. Hij is ook geen beroepsinstantie. Hij kan wel meehelpen en dat moet hier even gebeuren.

’s Avonds eet ik een hapje met wethouder Smit. Afgezien van een voedzame maaltijd komt er veel op en gaat er veel over tafel. We praten intensief over de zaken die spelen in haar portefeuille waarin onder meer onderwijs en sport. We hebben ook tijd elkaar wat beter te leren kennen. Heel belangrijk om ook elkaars achtergronden en motieven te leren kennen. Met een goed gevoel loop ik naar huis.

De dag staat in het teken van glad, glibberig en glijden. We zijn gewend aan een dagje overlast, vooruit twee dagen, maar na drie dagen is dit land in last. Voeg daar de hypes bij en de stemming is gezet. Weet u nog hoe lang we wel niet bezig zijn gehouden, als je er tenminste ontvankelijk voor was, met de Mexicaanse griep die niets met Mexico te maken had? Het bleek minder dan een storm in een glas water maar aan voorbereiding, spotjes, campagnes, vaccins en wat niet meer zijn kapitalen uitgegeven. Daar had het wel wat minder gekund. Echter, de campagne om meisjes in te enten tegen baarmoederhalskanker werd ook gehyped, maar nu door tegenstanders van deze preventieve maatregel. Het resultaat is zo onder de maat dat een nieuwe campagne is aangekondigd die waarschijnlijk heel wat directer zal zijn. Misschien platter; ik hoop het niet.

De eisen die worden gesteld aan overheidscommunicatie zijn in korte tijd enorm veranderd. De tijd dat het woord van een gezagsdrager wet was ligt al lang achter ons en daar hebben veel gezagsdragers het in het verleden met hun halve waarheden en hele onwaarheden ook naar gemaakt. Zo’n twintig jaar geleden stonden er hooguit twee camera’s op het Binnenhof als er nieuws te verwachten was uit Den Haag. Een handjevol schrijvende pers en nog iemand van de radio en dan had je het wel gehad. Daarna is het snel gegaan. Kijk nu eens als het spannend wordt in de Treveszaal! Twintig microfoons is niets. Iedereen wil bovendien een primeur en heel veel politici worden afgerekend op het aantal keren dat ze de media hebben gehaald. Nog steeds zijn er halve waarheden en hele onwaarheden hoewel de toegankelijkheid van informatie veel groter is geworden. Sterker, de kans om mensen — ondanks de beschikbaarheid van goede informatie — toch het bos in te sturen is groter dan ooit tevoren: je start je site, je zorgt ervoor dat via hyves, facebook, linkedin en vriendensites grote naamsbekendheid wordt bereikt (een eitje) en Pauw en Witteman doen de rest. Wie kwaad wil, heeft zo de desinformatie brede bekendheid gegeven en het opvallende is dat heel wat bestuurders worstelen met de vraag hoe ze hier nu mee om moeten gaan. Voor mij is een ding zeker: de optie van niet reageren is in deze tijd eigenlijk geen optie meer. Je zult als bestuurder in beweging moeten komen want de wind waait niet zo maar over. Consequent zijn en bij de feiten blijven, lijken me uitgangspunten en dan begint het zoeken naar de juiste uitingen om de doelgroep te bereiken.

Anyway, vrijdag een leuk bezoek gebracht aan de mannen en een vrouw die ervoor zorgen dat onze wegen begaanbaar blijven. Wethouder Boskeljon en ik togen erheen met een doos vol koeken die echter enige tijd zoek waren in het stadhuis. Daardoor waren we tien minuten te laat. “Net op tijd”, luidde ons welkom, “want ze willen alweer op pad; jullie zijn te laat”. Oude vuilniswagen worden omgebouwd tot strooiwagens. Niet alleen enkele tientallen ‘strooiers’ zijn dus voor u en mij op pad, maar ook een complete technische dienst draait overuren. Mooi om toch even de hand te drukken en ze namens u te danken; als u ze deze week ook niet vergeet met een aardig gebaar of iets bij de koffie dan komen we de winter wel door.

Daarna ging de tocht naar Haarlem. Receptie van het provinciaal bestuur; het moment om in korte tijd heel veel mensen te spreken. Dat is gelukt. De meeste collega’s van onze buurgemeenten waren er en we zoeken elkaar binnenkort op. Daarnaast zit Den Helder in veel samenwerkingsverbanden met de provincie. De gedeputeerden wilden eveneens snel een afspraak en dat ga ik natuurlijk in gang zetten. Relatiebeheer is uitermate belangrijk, zeker in een land waar de bestuurlijke dichtheid zo groot is als in Nederland. Ik bedoel, je komt elkaar snel en vaak tegen. Bovendien kleven aan een persoon vaak meerdere functies. Dat heeft een groot voordeel want je hebt snel ergens ingang. Het nadeel kunt u zelf wel verzinnen… geen ruzies maken dus. Altijd kijken of je er uit kunt komen met elkaar.

Na de receptie in het prachtig gerestaureerde Provinciehuis via het mooie centrum van Haarlem naar het traditionele jaardiner met de burgemeesters van Noord-Holland in het eveneens prachtige stadhuis. Voor dat u denkt dat ik een feestbeest ben: al die gesprekken moeten wel een doel hebben en bovendien krijg ik nog een rekening. Ook daar vloeiden dus nog een aantal ‘dates’ uit waarover later meer.

Ter plekke besluit ik om niet terug te rijden naar Den Helder, maar vanwege het verwachte weer, in een keer door te rijden naar Meyma te Rasquert. Midden in de nacht kom ik aan. Een goede keus want in de loop van zaterdag wordt het weer per uur boosaardiger.

Zondag lees ik de stukken voor deze week en nog wat hoofdstukken in het boek van Job Cohen ‘Binden’. Dat laatste ter voorbereiding op de avond over diversiteit a.s. dinsdag in de schouwburg. Het boek zet je steeds aan het denken en daardoor leest het niet snel. Een aanrader. Als het weer even bedaart rij ik terug naar Den Helder. Op de redactie van het Noord-Hollands dagblad hoor ik dat sommige mensen woedend reageerden op de afgelasting van de halve marathon van Egmond. Ik heb die loop zelf een aantal keren gedaan en zag hoe sommigen, nota bene in katoenen shirts onder hun windjack, kapot gingen. Een wijs besluit van de organisatie dat getuigt van inzicht en wijsheid; deze dag was zo extreem dat lopers noch hupverleners hier aan mochten worden blootgesteld. In dit geval letterlijk. Maar het zet je ook aan het denken over het korte lontje van een aantal deelnemers.

Onder de dikke isolatielaag van de sneeuw lopen de sneeuwklokjes en krokussen al uit. We zien ze nog niet, maar de lente komt er echt aan! Althans… zo is het tot nu toe altijd gegaan. Relax dus een beetje en slee nog eens van de dijk.

Op de fiets naar het stadhuis over de besneeuwde wegen. Soms moet ik uitwijken naar de rijbaan, maar iedereen past zich aan. Gisteravond blijkbaar niet want om 11 uur stonden er nog files. Ik krijg een brief van het Rijk dat het zout gereserveerd is voor de meest noodzakelijke locaties en wegen en laat me informeren hoe de situatie in Den Helder is. Voorzover ik het al niet aan den lijve heb ondervonden blijkt dat ook hier keuzes moeten worden gemaakt. Iemand vertelt me een leuk verhaal over zijn zoontje dat een aantal jaren geleden in huilen uitbarst als hij op de autoradio hoort dat de winter voorbij is. “Er is nog helemaal geen sneeuw geweest….”, snikt de kleine wintersporter. Die heeft nu de tijd van zijn leven. Kletsnat thuis na sleetje rijden van de dijk. Prachtig!

Op 12 januari is er een debatavond over diversiteit in de schouwburg. Doen we als Den Helder genoeg om de kloof die er soms is, ook in ons eigen gemeentelijk handelen, te dichten? Begrijpen we elkaar of nemen we te snel aan dat we elkaar begrijpen? Wat kunnen we verbeteren en kennen instanties elkaar goed genoeg om eventuele problemen op te lossen? Omdat ik de avond mag openen, word ik bijgepraat door wethouder Kragt en een medewerker. Het is natuurlijk van belang dat een diversiteitsbeleid vorm krijgt vanuit hen op wie dat beleid betrekking heeft; je gaat niet vanuit het stadhuis even vertellen hoe het moet bij zo’n onderwerp. En toch ben ik erg nieuwsgierig naar de uitkomsten van de avond omdat ik me kan voorstellen dat uiteenlopende groepen ook uiteenlopende wensen hebben. De avond heeft een heel aantrekkelijk programma met een speciale gast die voor vuurwerk zorgt. De stellingen zijn er dan ook naar. Als u het Helders weekblad van vandaag leest, ziet u de aankondiging.

Een aantal jaren geleden is het dualisme ingevoerd. De leidde ertoe dat wethouders niet meer in de fractie zaten. De bedoeling daarvan is dat raadsleden meer het contact met de burgers op konden zoeken (dus minder in het stadhuis en meer naar buiten) en dat de debatten in de gemeenteraad zich meer op de hoofdlijnen concentreerden. Het uitvoerend gezag berust vanaf toen bij het College. Om de raad zijn werk goed te laten doen heeft het sindsdien een eigen ambtelijk apparaat: de griffie. Die draagt er zorg voor dat de besluiten goed zijn geformuleerd, dat de stukken correct en tijdig beschikbaar zijn, dat de oproeping voor vergaderingen correct verloopt en dat raadsleden steeds worden bijgestaan opdat ze hun werk goed kunnen doen. Ik ben zowel voorzitter van het College als de gemeenteraad. Een beetje schertsenderwijs: als ik mijn werk goed doe is niemand tevreden. Het is een grapje, maar de voorzitter moet dus goed opletten dat de wethouders niet vinden dat hij teveel ruimte geeft aan de raad en de raad moet niet het gevoel krijgen dat de burgemeester er voor het College zit. Een boeiende spagaat die je oplost door mee te helpen ieder tot zijn recht te laten komen en het debat te bevorderen. Dat kan dus alleen als de wethouders en de raadsleden daar ook aan meewerken en dat goed begrijpen. Het is een permanente educatie, ook voor de burgemeester! Ik heb heel wat griffies in het land zien functioneren, maar de beste is die van Den Helder. Zorgvuldig, betrokken, pragmatisch als het kan, principieel als het moet, de zaakjes op orde, kortom: professioneel. Een prettig gevoel.

Daarna heb ik een interview met een journalist; hij wil een persoonlijk portret maken. Maar het gesprek is zo geanimeerd dat we de tijd vergeten en afspreken elkaar opnieuw te treffen. Ik ben heel nieuwsgierig naar de rol van de media in relatie tot Den Helder. Ik hoor van veel kanten dat het zo zuur is, onjuist, halve waarheden als feiten presenteert enz. We komen er niet aan toe dat onderwerp uit te diepen, maar ik hoor het teveel in mijn omgeving om het daar bij te laten. Dat vinden we beiden en dus zoeken we elkaar binnenkort weer op.

Ik kom (dus) te laat op mijn afspraak over een gevoelige zaak waarover ik word bijgepraat. Je hebt soms van die kwesties waarbij iedereen na een tijdje verdwaasd om zich heen kijkt en zichzelf de vraag stelt hoe die hier is beland. U kent het wel. Dit is ook zo’n zaak met alleen maar verliezers. Ik breek me het hoofd of ik een oplossing kan verzinnen maar heb nog wat meer informatie nodig. Die wordt verzameld.

Daarna volgt de eerste instructie over mijn rol als burgemeester bij calamiteiten. Je realisert het je niet altijd, maar die dikke bobbels in de jasjes van burgemeesters zijn de pieper, de blackberry, de mobiele telefoon, de toegangspassen tot afgesloten ruimtes en nog wat van dat werk. Dat heb je dus elke dag en nacht bij je. Als je in de sauna gaat, zo luidt de instructie, geef je je uitdragerijtje af aan een vertrouwd persoon die je spoorslags uit je wellness-gevoel haalt zodra er ook maar iets begint te piepen, trillen of beweegt. Maar alle gekheid op een stokje: als er iets mis gaat moet je er wel zijn. De boekwerken die ik krijg overhandigd zijn zeer omvangrijk: veel risicovolle locaties zijn in beeld gebracht met een instructie hoe te handelen als er iets gebeurt. Kenmerk van een ramp is echter dat het niet voorzien is en toch zo snel mogelijk beheersbaar moet worden gemaakt. Ik zal de komende tijd nog heel wat opleidingen volgen. U hoeft niet bevreesd te zijn dat u tot die tijd niet in goede handen bent: een heel team helpt me als de nood aan de man komt.

Ik heb eindelijk tijd om nog wat cadeautjes uit te pakken. Van de veiligheidsregio krijg ik een boek over rampen, voorzien van beeldend materiaal. Je beseft hoe broos het leven soms is.

Dan fiets ik weer naar huis. In de hal van mijn appartement hangt dit briefje: “degene die door het slechte weer niet hun boodschappen kunnen halen, kunnen zich melden bij…”. Buren die hun buren helpen. Hartverwarmend. Morgen ga ik met wethouder Boskeljon naar de veegploeg. Dat ik ze namens u bedank betekent hopelijk niet dat u niet ook af en toe even de duim naar ze opsteekt!

Als ik op pad ga naar Willemsoord, begint het te hagelen. Halverwege de Beatrixstraat sneeuwt het en als ik bij Willemsoord ben glijd ik al alle kanten op. Wat een sneeuw! Blij dat ik lopend ben. Maar het is prachtig om te zien. Wethouder Kragt, een echte fotoamateur, staat plaatjes te schieten en ik hoop dat ik wat achter mijn digitale fotolijstje mag zetten. Gisteravond heeft hij het collegevoorstel met verve verdedigd.

De dag wordt helemaal gewijd aan de plannen voor Den Helder, de haven en Willemsoord. Ik had al veel gelezen en bekeken, maar nu gaan we de diepte in. Het is goed dat er visie wordt ontwikkeld om Den Helder weer op de kaart te zetten. Maar in visies kun je niet wonen, dus gelukkig worden de zo belangrijke successen die nu al te behalen zijn niet vergeten zoals de herinrichting van het centrum, de aanleg van het park en de start van het onderzoek naar het nieuwe stadhuis. We praten lang en intensief over de plannen, de wens om de inwoners van Den Helder en de gemeenteraad er goed bij te betrekken, de partners die we nodig hebben en de betekenis voor werkgelegenheid en de regionale ontwikkeling. Al snel blijkt dat we veel meer tijd nodig zullen hebben om alles goed door te praten, maar de discussie laat wel zien hoe betrokken iedereen zich bij Den Helder voelt. Aan de slag!

We krijgen een rondleiding op Willemsoord en vernemen wat daar de komende jaren allemaal staat te gebeuren. We belanden in een bouwchaos waar je over anderhalve maand kunt dineren, we zien een hypermoderne warmtekrachtpomp met zonnecellen en horen hoe ondernemers vertrouwen beginnen te krijgen in het concept dat nu wordt uitgerold. Met de komst van de ijsbaan, een mooi restaurant en veel geplande activiteiten wordt dit gebied binnenkort weer attractiever. Ik zou zeggen: volg het want het gaat snel. We zien de locatie waar de schouwburg een plek zou kunnen krijgen en ik hoor hoe een strak parkmanagement voor elke investeerder de rust geeft dat zijn bezit ook waarde houdt.

Daarna volgt een uiteenzetting over de havenontwikkeling. Natuurlijk moet Den Helder zich nu gereed maken om toekomstige kansen te benutten. Hoe maken we van 1 + 1 vervolgens 3? Ik bedoel, als we minder fossiele brandstoffen willen benutten en meer groene energie, hoe kan Den Helder daar door haar ligging dan goed op inspelen? En hoe organiseer je dat? En wie heb je daar bij nodig? Onderwerpen, waar de afgelopen maanden veel vooruitgang is geboekt en die we nu goed in de tijd moeten zetten zodat we iedereen goed bij de les houden.

Intussen ligt de sneeuw tien centimeter dik. Er rijden even geen bussen meer en het strooien van zout en zand moet even worden stop gezet. Ik begrijp het want ik verzeilde laatst zelf ’s nachts in een urenlange sneeuwjacht. Er was geen doorkomen meer aan. Maar het voelt niet goed. Ongetwijfeld zal volgende week in veel gemeentehuizen en bij Rijkswaterstaat de balans worden opgemaakt om te zien hoe het (nog) beter kan. Zodra het kan, rijden de auto’s van de gladheidbestrijding weer: die mannen en vrouwen letten nooit op tijd want eerst willen ze de veiligheid dienen. Dat is bijna een erezaak. Ik heb er bewondering voor.

’s Avonds kan ik even bijkomen. Ik lees bij en breng de auto naar de garage. Als ik terugloop naar huis denk ik over de energie die goede plannen kunnen geven. Aan het eind van de dag zullen mensen vragen wat je hebt gedaan en niet naar datgene wat je hebt tegengehouden. Het was een inspirerende dag omdat er zoveel moois in Den Helder wordt gerealiseerd. Nu en in de toekomst. Het was ook een mooie dag omdat ik rond de middag een telefonisch onderhoud had met een raadslid dat pal bleef staan voor zijn keus; wat kan een gesprekje van twee minuten je toch een enorm goed gevoel geven.

Een prachtige installatie! De waarnemend Commissaris der Koningin laat mij beloven dat ik geen geschenk heb aanvaard om tot burgemeester te worden benoemd en overhandigt mij daarna een …. geschenk. Ik zit er maar mooi mee. Wethouder Boskeljon houdt een goed betoog over de belangrijke opgaven van Den Helder en burgemeester Brommet onderstreept in zijn bijdrage het belang van samenwerking tussen gemeenten. De voorzitter van de raad, dat is voor deze gelegenheid het raadslid Bellinga, praat charmant de boel aan elkaar. Mijn voorganger, waarnemend burgemeester Vriesman, zit vol energie op de eerste rij naast mijn partner en de wetenschap dat ik op hem een beroep kan blijven doen, maakt me vrolijk en stelt me gerust.

Wat ik heb gezegd, kunt u op een nader plek op deze pagina lezen.

De uitverkiezing van de Jutter van het Jaar is nog spannend. Het werd Jorina Baars, kickbokser, die al heel wat mooie titels heeft verzameld. Tweede werd Bob van Rijswijk, initiatiefnemer voor scholingsprojecten in Indonesië en Polen en stimulator van het Keurmerk Veilig ondernemen. Kies maar eens tussen een wereldkampioen en een wereldverbeteraar! Maar er werd massaal gestemd en Jorina won. Bob deed royaal een stapje terug en leek net zo blij voor Jorina als ze zelf was. Wat een leuke avond.

De ochtend begon vroeg. Het team van RTV Noord-Holland wou een lift naar het gemeentehuis. Ze hadden er op gerekend dat ik wel een chauffeur zou hebben, maar we gleden zelf over de gladde wegen van Den Helder. Misschien heeft u het resultaat gezien in de nieuwsuitzending van RTV Noord-Holland (of bij uitzending gemist). Een hartelijk welkom door de collega’s met een agenda die opeens zwaar werd door de extra raadsvergadering die avond en publicaties over De Nollen. Een aantal raadsfracties had een extra vergadering gevraagd om te bewerkstelligen dat een inkoopvoordeel dat de gemeente bij de ziektekosten had bedongen ook zou terugvloeien naar degene voor wie het bestemd was. Om de raad goed te informeren hebben we een overzicht gemaakt van het nog resterende bedrag van dat inkoopvoordeel; inmiddels namelijk was een deel van het geld besteed voor de energiebox. Volgens mij een fantastisch initiatief omdat degene die zo’n box heeft heel wat kan besparen op zijn energieverbruik.

Tijdens de raadsvergadering die avond bleek dat de meerderheid van de raad het college wel kon volgen in zijn voorstel om de cliëntenadviesraad te vragen wat er nog met het openstaande bedrag moest gebeuren. Hopelijk komt dat advies snel en kunnen we de raad snel informeren.

Het was mijn eerste raadsvergadering in Den Helder. Elke raad is weer anders, maar het belangrijkste is natuurlijk dat iedereen goed zijn standpunt naar voren kan brengen. Omdat de raadsvergaderingen live te volgen zijn, moet het ook nog wat attractief zijn. Dat doe je natuurlijk niet door onnodig scherp te zijn of door elkaar heen te praten, want op televisie vergroot dat enorm uit. Kijk maar eens hoe je zelf reageert als mensen ruzie op tv gaan maken en door elkaar heen schreeuwen. Ik zap meestal weg. Dus is het zaak de vergadering zo te leiden dat elk raadslid goed uit de verf komt.

In Groningen hadden we niet dergelijke live-uitzendingen en ik hoop van u te horen wat u er van vindt en hoe we het kunnen verbeteren.

Na een lange dag rij ik naar huis. Vlak voor huis begeeft de auto het en moet ik wachten op de ANWB. Defecte doorvoer van benzine naar de motor. Met een flinke tik onder de auto komt de 13 jaar oude Saab (410.000 km, jazeker!) weer op gang. Maar garantie tot de deur… ik mail dus laat nog naar een garage of ze de auto kunnen repareren.

De maandagavond geïnstalleerde burgemeester Koen Schuiling wil letterlijk tussen de Nieuwediepers staan. ,,Ik zoek u op, spreek mij aan. Ik hecht aan persoonlijk contact'', zei hij in zijn toespraak, die hier volledig is te lezen.

De burgemeester begint daarom een eigen dagboek op internet. Hiermee volgt hij een landelijke trend. Maar anders dan sommige hoogwaardigheidsbekleders, die hun weblog door ambtenaren laten vullen, zal Koen Schuiling het dagboek daadwerkelijk persoonlijk schrijven